Blog

17 december 2011
We hebben een YouTube-kanaal geopend. Er staan nu 18 filmpjes op. Gemaakt door professionele TV-zenders maar ook uit eigen keuken. Ik denk dat het leuk is. Kijk er maar eens. We zijn heel veel aan het filmen dus misschien handig als je abonnee wordt. Is gewoon gratis en je krijgt dan vanzelf de filmpjes als link thuisgestuurd. Hoef je niet telkens te komen kijken of er nog wat nieuws is.
Ga naar YouTube.com en zoek op De Zomerhof. Kan niet missen en veel plezier!

14 oktober 2011
De tijd vliegt. Als ik nu lees hoe ik een paar maanden terug sprak over 'lekker freumelen' ... was dat meteen ook de laatste keer, geloof ik dat hier gefreumeld werd. Door mij.
Net als je denkt: "Pff, lekker even dobberen", steekt er een storm op waarbij je er met alle hens aan dek alert op blijft dat je je neus pal in de wind houdt omdat je anders stuurloos wordt.
We zijn De Zomerhof een enorme impuls in efficiency aan het geven. En dat vergt geconcentreerde aandacht en energie. Omdat ik vandaag weer iemand sprak die mijn blog zo miste, dacht ik: ik zal even iets schrijven over hoe het verder gaat, en over dat ik heus nog wel leef.
Er gaat weer een blog aankomen. Een blog nieuwe stijl. Eentje waarop mensen kunnen reageren. En kunnen reageren op elkaar. Maar zo ver is het nog niet. Eerst de basis van het bedrijf goed stabiliseren en daarna verder met uitbreiden. Wat leren we waanzinnig veel. Over het voeren van een bedrijf, over onszelf, over onze mensen, over het leven. Wat dank ik God op mijn blote knietjes dat ik ondernemer ben.

25 juni 2011
Momfer lijkt voor rede vatbaar. Hij is niet verder de moestuin ingekomen maar heeft een gang gegraven terug het gazon in. Daar mag hij van mij volop leven. Morgen ga ik verder met waar ik vandaag mee ben begonnen: het maken van verfsjablonen van het Zomerhof-logo. Sinds dit voorjaar hebben we luiken hangen aan de voorgevel. Wel leuk als het Zomerhof-logo daarin terugkomt. Maar ook leuk als extra wandversiering in de slaapkamers. Ik ben dus lekker relaxed aan het freumelen. Heerlijk creatief bezig zijn. Dat geeft meteen weer nieuwe inspiratie voor projecten die wij hier kunnen gaan aanpakken. 

24 juni 2011
Jawel ... bezoek in de moestuin! Terwijl ik bovengronds aan het oogsten ben, blijkt een mol ondergronds hetzelfde te doen. Het doet me echt denken aan een stripverhaaltje uit de Donald Duck van vroeger: iedere keer als Donald een wortel aan zijn loof uit de grond wilde trekken, greep hij mis: dan was er telkens een konijn dat -ploep!- de wortel aan de wortel de gang introk, Donald vol verbazing met een gat in zijn tuin achterlatend.
Donald kennende, zette hij dan een overdosis aan anti-konijnmiddelen in om de dief weg te houden.
Wij gaan het anders oplossen: wij hebben onze mol aangeboden om volop in en om onze tuin te wonen, maar of hij/zij in ruil daarvoor onze voedselcirkel wil overslaan. Ik hoop dat Momfer voor rede vatbaar is.

Van het opschonen van mijn telefoon is mooi mijn oude muisarm weer opgespeeld. 19.000 klikbewegingen binnen 24 uur. Tis natuurlijk niet normaal. Maarja, 't moet bij mij natuurlijk gisteren klaar, tja, dan vraag je erom.

Gisteren hebben Easy en Liza ieder een hele kip gegeten. Easy is verworden tot tandeloos zoogdier. Die moet hard sabbelen en kauwen met haar kaken om die kip weg te krijgen. Die is wel even zoet. Liza daarentegen lijkt een soort van slangenschedel te hebben. Ze kauwt eerst het linkerpootje van de kip af, dan het rechterpootje en vervolgens schuift ze de rest van de kip bij wijze van spreken met twee keer slikken naar binnen.

21 juni 2011
De techniek staat voor niets! Mijn I-phone werd dankzij deze techniek met 1 druk op de knop overbevolkt door e-mailadressen van mensen die ooit een Nieuwsbrief hebben aangevraagd, die ooit ..., die ooit .... . Wil ik even iemand bellen, dan moet ik door ca 4000 e-mailadressen scrollen van mensen die ik helemaal niet ken. En als er nou iets is waar ik niet tegenkan, dan is dat onbenullig onnodig dubbel werk doen. Helaas lijkt niemand te snappen hoe zo'n apparaat precies werkt, ook niet zij die er zelf eentje hebben (vier mensen in mijn omgeving) dus ben ik maar begonnen met het handmatig verwijderen van deze overtolligheid.
En om het een lekker klusje te laten zijn, doe ik dat in het avondzonnetje. Ben er een paar uurtjes zoet mee. Het dwingt mij in het hier en nu ... heet dit dan Mindfullness?

Over overtolligheid gesproken ... de overtollige eco-aardbeien doen het prima hier aan de weg ;-) Mensen kopen een bakje of twee bakjes voor een prikkie en stappen glunderend terug in de auto.
Fijn om mensen blij te zien.

20 juni 2011
20/6/11 schrijf ik met een dikke vilstift op de plastic zak en doe 'm in de vriezer. Ze was nog warm toen ik haar van de weg raapte, deze fazant. En wat weegt zo'n beestje helemaal niks! 's Avonds begeleid ik haar naar het licht. Over twee weken zullen de hondjes haar opeten. Ik denk dat ze in hun holle kies past.

Op een tip van een kennis rijden we naar Duitsland, hier vlakbij. Daar plukken we prachtige rijpe eco-aardbeien. In korte tijd hebben we circa 7 kilo bij elkaar. Geen idee wat we met al die aardbeien moeten, maar het plukken alleen al is zo leuk. Het is prachtig weer. We voelen ons als God in Frankrijk.

De komende drie weken geven we geen cursus en kunnen we lekker door met het ontwikkelen van nieuwe cursussen en het nog strakker organiseren van het bedrijf. Maar daarna begint een marathonsessie: dan starten we met een Blok 1 Brontaal, Blok 2 Brontaal, Brontaal Jeugd, nog een Blok 2 Brontaal, Life Time Healing, Stilteweek en nog een Blok 1 Brontaal.

12 juni 2011
Ik heb zin in een wandeling met een ezeltje. Eigenlijk staat Anna altijd met haar neus vooraan maar vandaag niet. Ik nodig haar uit om uit zichzelf te komen maar ze reageert er niet op. Als ik haar ophaal met een halster en een leidtouw, loopt ze wel gemakkelijk mee. Toch heeft Sil ook verhoogde belangstelling in Anna en dat maakt me achterdochtig. Als Anna hengstig is, hoef ik haar niet mee. Dan heb ik er geen lol aan en zij ook niet. We lopen het erf af en Anna lijkt lekker mee te lopen. Op het dijkje aan het einde van de wei aangekomen, houdt Anna het voor gezien. Ze laat nu eindelijk haar typische hengstigheidssymptomen zien (mond open, lippen naar achter, grote kauwbewegingen maken, oren in haar nek, speekselen en ... plassen om niks). Anna breng ik terug dus. Maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Anna staat vierkant hengstig te lonken naar Sil aan de overkant van de sloot. De sloerie. Oog voor mij heeft ze helemaal niet meer. Ik krijg er geen beweging meer in. Na een kwartier ge-emmer over 100 meter zijn we dan toch weer terug.
Ik wil nog steeds wandelen, doe Anna haar attributen af en nodig Marijn uit. Marijn heeft een poosje terug in een opstelling aangegeven dat ze het niet leuk vond om te wandelen. De laatste tijd echter, lijkt ze onrustig te worden als zij thuis achterblijft. Vandaag wil ik het daarom toch maar proberen.
Marijn is een ezeltje dat je echt niets moet opleggen. We doen het samen of op haar manier of anders niet. Dwingen werkt bij Marijn absoluut averechts.
Andere ezeltjes mogen geen hap eten onderweg maar Marijn mag dat van mij wel. Het houdt haar stuitergehalte laag. Ze is het kleinste ezeltje van de hele kudde maar wel met het grootste ego.
Wonder boven wonder loopt Marijn lekker mee. Alsof ze niet anders gewend is. Ik geniet van ons samenzijn en ben heel trots op hoe ze het doet. Ik bied haar in het vooruitzicht in plaatjes 'de wei waarin je tot je buik staat in het gras'. Ze mag hier straks volop grazen van me. Op deze belofte doet ze het goed. Tijdens de wandeling neemt ze hier een hapje gras, daar wat hei maar ze loopt wel netjes door. Als we bij de bewuste natuurwei zijn, heeft Marijn het prima naar haar zin. Ik sta bijna tot mijn navel in het gras en de eco graszaadjes laten zich gemakkelijk plukken. Dat is mooi. Dat scheelt weer duur graszaad. Ik pluk gestaag en vul langzaam mijn tasje. Marijn haar maag. Voor mijn gevoel is dit een uniek momentje samenzijn. Ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit met Marijn heb gehad.
Na een half uurtje lopen we door. Marijn doet het nog steeds prima. Komen we honden tegen, dan ga ik als leider tussen het gevaar en Marijn staan. Ik knap dat zaakje wel op en ze neemt het van me aan. Ze wordt er zichtbaar rustig van. Wat mij betreft heeft Marijn een echte metamorfose doorgemaakt. Wat doet ze het verschrikkelijk knap! Die kan zo mee voor wandelingen. Niks mis mee!
We hebben nog 20 minuten te gaan, slaan een hoek om en opeens wordt Marijn onrustig. Erg onrustig. Ze begint plotseling te stuiteren, om mij heen te dansen. Met mijn teenslippers aan, heb ik weinig grip in de losse aarde. Ik aard mij dus bewust. Marijn neemt opeens de spurt en hierdoor slipt het touw bijna uit mijn handen. Gelukkig heb ik het nog net vast. Ai, ik bekijk mijn hand: een nare brandblaar als gevolg van het slippende touw. Getver. Die doe zeer. Marijn blijft onrustig. Omdat ik mijn zere hand wil ontlasten, heb ik weinig grip meer op het touw. Marijn begint weer te stuiteren en te dansen en eigenlijk kan ik niet anders dan het touw bij de laatste ruk loslaten. Ik inspecteer mijn handen. De vellen hangen er nu bij.
En daar gaat ze. Madam. In volle rengalop ervandoor. 1000 hectare natuurgebied in.
Ik concentreer mij op mijn ademhaling, blijf rustig en bedenk dat ik niks anders kan doen nu. Ik stuur haar het plaatje van ons samen fijn wandelen. Ik klap in mijn zere handen om haar naar mij toe te roepen en ik blijf goed geaard. Geen paniek. Ik kijk wat er gebeurt. Marijn houdt na 200 meter in. Draait zich om en komt in volle rengalop terugrennen naar mij. Ik doe geen pogingen om haar te pakken maar wacht tot ze rustig bij mij staat. Dat moment dient zich niet aan. Twee meter voordat ze bij mij is, maakt ze rechtsomkeert en rent in volle rengalop weer weg. Dit keer neemt ze een afstand van 300 meter.
Ik blijf rustig en geaard in mijn handen klappen. Ik houd mijn hartslag en mijn bloeddruk laag. Marijn heeft nu een adrenalinestoot voor twee dus die van mij is overbodig. Ik stuur haar het plaatje dat ze rustig gras staat te eten.
Daarop komt ze tot halverwege terugrennen, duikt de bosjes in en gaat daar staan eten.
Dat is mooi want eten maakt een kalmerend hormoon vrij in haar systeem.
Dit is het moment om rustig en kalm op haar af te lopen. Ze laat zich gewoon benaderen, ik pak het leidtouw op en we wandelen terug naar de stal. 
Hmm, die kan zo mee met wandelingen? Niks mis mee?

11 juni 2011
De eerste peultjes hebben we geoogst! Alleen het gevoel al dat het puur natuur is, maakt ze lekker. Ook de pluksla die we blaadje voor blaadje plukken, smaakt veeeeuuul lekkerder dan die uit de winkel. Maar dat zit tussen de oren. De radijs is mislukt. Die is niet te eten. Die smaakt naar een hap aarde.
Ik geniet van al dat groen dat nu naar boven komt: sperziebonen, aardappelen, suikermais, courgettes, pompoenen, zomerwortels, uien, knoflook ... van de dikke ronde jonge musjes die zich onbeholpen op het erf ophouden, van de vuurplaats die we dit seizoen weer regelmatig aansteken, van het zonnetje dat ons altijd wel op een plekje op het erf weet te bereiken, van onze locatie waar we altijd wel een plekje kunnen vinden om uit de wind te zitten.
We zijn gezegend hier.
Lisa reageert prachtig mooi op onze telepathische vragen. Als wij ons afvragen waar zij is, laat ze zich in no time zien. Als we haar telepathisch roepen om naar de keuken te komen, komt ze snel vanuit de woonkamer de hoek om zeilen. Wij worden ons er steeds bewuster van en zij reageert er steeds beter op. En terwijl ik dit intik, hoor ik haar aan komen rennen. Zie je, daar is ze weer ;-)

Het idee om een register aan dierentolken op te zetten, is gelanceerd. Ik blijf namelijk gevraagd worden om consulten te doen terwijl ik dat al heel lang niet meer doe. Graag zou ik het wel weer doen, maar dat kan alleen als ik daar tijd voor heb. Ik zit nu nog te veel met mijn hoofd in organisatorische zaken, iets dat ik ook heel leuk vind om te doen overigens.
Mij blijft door particulieren, holistisch dierenartsen, gedragstherapeuten etc. gevraagd worden of ik een goede collega of een goede oud-cursist ken naar wie ik wil doorverwijzen. Natuurlijk ken ik die. Maar als die persoon een fout maakt of een flutconsult afgeeft, heb ik er mijn naam aan verbonden (nou, die Zomer zal ook wel niks zijn ... als ze naar die en die doorverwijst, dan zegt mij dat genoeg).
Vandaar de startplannen voor het opstellen van een register. Een register waar alleen oud-cursisten lid van kunnen worden als deze voldoen en blijven voldoen aan onze hoge eisen. Hoe verder een oud-cursist door ons is opgeleid en hoe meer ervaring zij opdoet, hoe hoger zij op de 'verwijsladder' komt. We kennen nu een aantal modules:
Module 1: De Brontaal van de Dieren (communiceren met dieren)
Module 2: Telepathie
Module 3: Opstellingenweekend
Module 4: The Live Connection
Module 5: Vermissingen - in ontwikkeling
Module 6: Reizen door het Lichaam - in ontwikkeling
Er blijven ook steeds modules bijkomen: praten met overleden dieren; stervensbegeleiding bij dieren; healing van dieren; kattenworkshop; hondenworkshop etc etc. We raken niet uitontwikkeld.

2 juni 2011
Er gaapt een gat van pakweg zes weken tussen de laatste blog en vandaag. Dat gat laat ik voor wat het is. Ik ga het niet opvullen met nadenken over wat er allemaal is gebeurd en over wat ik nog allemaal kan schrijven. Extreem hoge werkdruk, mijn oude moedertje plots op de hartbewaking, zus plots ernstig ziek, halsoverkopritjes naar Haarlem ... we hebben flink wat voor onze kiezen gehad de afgelopen weken. Geen adempauze en maar door. Alsof je net iets te lang onder water wordt gehouden.
Maarrrr..... vandaag is het Hemelvaartsdag. Ik lummel lekker op het erf, trek hier wat onkruid weg, volg daar een vogeltje in zijn vlucht, verplaats de beregeningsinstallatie in de wei, google een beetje. Heerlijk een dagje lekker bijkomen. Moederziel alleen met de dieren om mij heen. Ik hoef niks, ik wil niks, ik moet niks. De zon schijnt. De jeugd die vanmorgen met ieder zijn eigen kratje bier achterop naar het Rutbeek (recreatieplas hier vlakbij) fietste, fietst nu lallend en luidruchtig terug naar huis.

De vlierbessenstruik hier in de tuin is zo goed als leeg. Ik heb van de bloesems heel wat flessen vlierbloesemsiroop gemaakt. Maar nu moet ik toch nog wel eerst iets opbiechten.
Een paar weken terug stond de vlier in bloei. Niet die in onze tuin maar wel de vlier langs de fietspaden in het natuurgebied. Ik had er erg naar uitgekeken omdat ik voor het eerst zelf vlierbloesemsiroop ging maken. Recept van internet gehaald en maar oogsten. Toen de eerste fles siroop klaar was, proefde ik 'm. Hmm, dit was niet de smaak die ik mij herinnerde van vlier. Jammer. Misschien moest de vlier langer trekken. Ik verlengde de intrektijd daarom met een dag. Nee, dit was ‘m ook niet. Misschien nog een dagje erbij. Nee, nog niet. Dan lag het aan de Stevia waarmee ik de siroop had gezoet. Omdat de oogsttijd maar beperkt bleek, spoedde ik mij naar het dorp voor vijf kilo suiker. Of ik doe iets helemaal of helemaal niet. Dat halfzachte, daar houd ik niet van. Maar ook met de suiker, bleef die smaak ‘vreemd’. Nathalie vond de siroop wel lekker maar ik gewoon minder. Dan zal het wel aan de overgang liggen, dacht ik. Ik ging ervan uit dat mijn smaak veranderd was. Inmiddels stond er wel pakweg 10 liter vlierbloesemsiroop. Genoeg voor een weeshuis. Maar met een smaak die mij niet bekoorde.
En nu komt het. Martijn werkt ook op een biologische boerderij. Zo nu en dan komt hij met een tip van boer Piet. Via Martijn hoor ik hoe hoog de mais bij Piet staat, wat de sla doet, wanneer Piet zijn courgettes plant. Of Piet zijn aardappelen er al in heeft etc. Maar van Martijn begrijp ik dat Piet via hem ook informatie over ons krijgt. Zo vertelt Martijn hem dat ik al een krat vlierbloesemsiroop bij mekaar heb geoogst en gekookt. O? Zegt boer Piet. Weet je dat wel zeker? De vlier staat nog helemaal niet in bloei. Weet je zeker dat het geen lijsterbes is? Die lijkt erg op vlier.
Kanonne! Samen met Martijn loop ik de tuin in bij de vuurplaats. Daar waar onze vlier staat die nog niet bloeit. We bekijken het bloesemschermpje dat er anders uitziet dan de schermpjes die ik al die tijd heb geoogst. Ik pies in m'n broek van het lachen: Stadse Doos gaat Biologisch.
Inmiddels hebben we twee soorten zelfgemaakte siroop staan. VLIER staat op het ene etiket. ECHTE VLIER op het andere.

19 april 2011
We hebben het op de Manifestatie van afgelopen weekend niet zo heel erg druk gehad. Niet alleen omdat we geweldige hulp hadden van Evita (Babyfluisteraar), Mieke K. en Joke (Brontalisten) maar ook omdat de beurs zelf geen storm liep.
Vorig jaar zijn wij er bij toeval achtergekomen dat wij (Nathalie en ik) helemaal niet zelf achter zo'n kraampje moeten gaan staan. Je vertelt natuurlijk al een onzinverhaal over dat iedereen met dieren zou kunnen leren praten en als je dan ook nog vertelt dat je eigen cursus zo leuk is ... het komt gewoon niet over. Je ziet de mensen schichtig achterover leunen met in hun ogen de hulpvraag: hoe kom ik hier snel weg? 
Omdat het nooit zo druk was rond ons kraampje zorgden we er in elk geval voor dat wij er plezier in hadden en dat wij niet als twee uitgekauwde treurlingen op hun stoeltjes op klanten zaten te wachten.

De omslag kwam afgelopen voorjaar, toen we waren uitgenodigd voor de ABHB-vakdag, een vakdag voor hondentrimsalons. Ik ging daar een interactieve lezing geven en Nathalie twee mens/dier-opstellingen. Omdat wij toen nog niet met vrijwilligers werkten, zou ons kraampje voor het grootste deel van de dag onbemand zijn geweest. Toen hebben wij voor het eerst een oproep op ons intranet voor cursisten (Moodle) geplaatst en onmiddellijk stroomden de reacties binnen. Wow!
Op de beurs zelf, wisten we niet wat we meemaakten. Onze vrijwilligers wisten drommen mensen aan te trekken, het leek wel een bijenkorf! Debby, Marian en Joke hadden hun eigen eindgesprekken meegebracht, hun syllabus, de foto's van de dieren waarmee ze hadden gesproken, hun Bewijs van Deelname ... en natuurlijk hun eigen stralende verhaal over hun cursuservaring bij ons.
Zoveel mensen hadden wij nog nooit aan ons kraampje gehad! Nathalie en ik hebben het van een afstandje staan te bekijken en hebben ons scheelgelachen. Wij al die beursjaren moeilijk doen en mensen proberen te interesseren maar hier ging het gewoon vanzelf!
Toen ik 's middags mijn lezing gaf bleek zelfs dat het hele beursplein uitgestorven was. Elke bezoeker zat bij mijn lezing (300 mensen?). Stoelen moesten worden aangedragen. Het was geweldig!
En de vrijwilligers vonden het net zo leuk als wij en wilden vaker komen!
Sinds deze fantastische eye-opener bewegen Nathalie en ik ons in de buurt van het kraampje en onze vrijwilligers doen het werk. Wij genieten ervan hen zo aan het werk te zien.

Op de tweede dag van de Manifestatie van afgelopen weekend was het wel drukker. Babyfluisteraars Niko en Iris waren aanwezig plus Brontalist Joke.
Elke vrijwilliger deed net zo enthousiast zijn/haar verhaal. Betere reclame dan cursisten die vol vuur hun verhaal doen, kun je gewoon niet hebben. Dit verwarmt ons hart.

13 april 2011
Oef ... we zijn erg druk met de voorbereidingen voor de ParaVisieManifestatie van komend weekend.  Ik ga dit keer iets anders doen dan een lezing. De lezing wordt nu steeds meer een interactief gebeuren waarbij ik de toehoorders als deelnemers ga inzetten. We zijn ingedeeld voor een activiteit in het communiceren met dieren, het babyfluisteren en een mens/dier-opstelling. Drie keer opdraven dus. Ons kraampje wordt bemand door drie enthousiaste babyfluisteraars en twee net zo enthousiaste brontalisten die elkaar afwisselen.

Afgelopen week hadden we hier nog opnames voor Carinth tv, een interne zender voor bejaardenhuizen. Erg leuk om te ervaren dat de opnames voor kinder-tv, volwassenen-tv en ouderen-tv zo verschillend zijn. De cameraman van Carinth heeft nu geregeld dat de dierentolk-items op de DVD's van Villa Achterwerk uit alle uitzendingen worden geknipt, en allemaal achter elkaar op een DVD komen. Zo kunnen we die DVD als een soort van doorlopende voorstelling laten draaien op de beurs. We zijn Roel zo dankbaar!

De eerste plantjes uit de keuken zijn geplant. Helemaal volgens de biologisch dynamische maankalender: de peterselie en de sla op een bladdag, de rode bietjes op een worteldag.  Ik heb ze zelfs gekoesterd met een druppeltje Rescue tegen de schrik maar constateer tot mijn grote schrik dat ze hun kopjes laten hangen nu ze niet meer beschut binnen maar in de wijde wereld buiten staan. Sommige zijn echt ingestort. Met name de pluksla en de rode bietjes. De peterselie is stoer. Ik vertrouw maar weer op moeder natuur.

Ons bijenavontuur is ten einde. Van een antroposofische stichting in Haarlem, die ik extra advies had gevraagd over het houden van bijen - en misschien hadden ze nog wel een koninginnetje over - , hebben wij het advies gekregen om niet zomaar een bijenkorf neer te zetten maar hiervoor eerst een imkercursus te gaan volgen. We zouden ons dan heel veel leed besparen. Niet alleen mensenleed, ook bijenleed. Een dood of stervend volk aantreffen is geen pretje, zo is ons verteld. Die teleurstelling hakt erin.
Dat wordt me net iets te gek. Het moet wel leuk blijven. De korf verhuist dus weer naar binnen. Ter decoratie.

De afgelopen week hebben we regelmatig try-outs gedraaid van oefeningen die in The Live Connection zijn opgenomen. Het vreet tijd maar het wordt er ook wel mooi van.

Er is een last van mijn schouders gevallen. Normaal kwam alle mail op mijn computer binnen waarna ik de mail een soort van 'onderverdeelde'. Dat betekende dat ik alle mail wel eerst moest lezen. Ik werd er gek van. Het was dweilen met de kraan open: honderden mailtjes per maand. Vorige week is onze syteembeheerder Frank geweest. Hij heeft de pc's geherindeeld. Ik ben verlost van de mail. Het geeft mij een onmetelijk gevoel van rust. Ik krijg nu alleen nog de mail die voor mij is bedoeld. Wat een verlichting! Ik kan mij weer concentreren op dat wat ik leuk vind en ben niet langer mailslaaf.

1 april 2011
Vandaag is Nathalie in het westen voor een Dog Listener consult. Ik heb hier het rijk alleen. Martijn kan lekker buiten klussen. Het in de keuken ingezaaide goed (peterselie, bieslook, bietjes, zomerwortels, en radijs) begint al op te komen. Het is heerlijk om alles zo met frisse moed te zien groeien. Ik loop mij ook elke ochtend in mijn badjas, gewapend met mijn Bob de Bouwer-plantensproeiertje, te verkneukelen over de koddigheid van dat jonge grut.
Over drie weken houden we hier de voorjaars-Stilteweek. Dan kunnen de deelnemers al heel wat gaan verspenen. Dat is een tijdrovend en secuur werkje. Een prachtige oefening dus om in het hier en nu te blijven.
Vanavond komen de eerste gasten voor De Brontaal van morgen en overmorgen.
De in de tuin ingezaaide groenten, laten zich, ondanks de dagelijkse sproeibeurt, nog niet zien. Zo ook nog geen uilen, geen bijen. Op het ritme van de natuur wachten we geduldig af.

31 maart 2011
Omdat ik in januari en maart in totaal tien werkdagen voor de opnames heb vrijgemaakt, heb ik ander inhaalwerk dat nu begint te schreeuwen. Zojuist vis ik een flinke stapel kattenbelletjes uit mijn tas. Ideetje hier, tip daar. Interessante site, mooie spreuk, leuk idee voor een oefening ... en zo ben je de hele dag bezig met je bedrijf: mooier, stabieler, groter, veelzijdiger.
Vandaag krijgen Easy en Liza hun eerste molletjes. Wij zijn nieuwsgierig wat ze ermee doen.
Easy moet ze niet. Liza vindt het leuk om erin te rollen.
Maar daarvoor hebben we ze niet. Dat vinden we niet leuk. Dan gaan ze terug naar de vorige 'eigenaar' van de tas met inhoud. Die voert ze aan de jonge uilen in haar nestkast.
Tannetje had het al voorspeld: honden vinden mollen en een bepaald soort muizen niet lekker.
Ze heeft dus gelijk gehad.

Eind van de middag komt de nieuwe accountant. De manier waarop ze het aanpakt, boezemt ons vertrouwen in.
We krijgen wel een pak huiswerk mee dus daar zijn we de komende week druk mee.
Onze vorige accountant heeft er een potje van gemaakt. Het was een groot kantoor. En dat is de ellende: wij waren een kleine klant voor een groot kantoor. Je kunt beter een grote klant zijn voor een klein kantoor. De rekeningen waren er overigens niet minder om.

30 maart 2011
Vandaag was de laatste opnamedag voor de VPRO. Ik vond het een erg leuke crew om mee te werken en zal met plezier terugkijken op de serie die is ontstaan.

27 maart 2011
Vandaag heb ik een belangrijk besluit genomen: jarenlang heb ik geen consulten aangenomen omdat ik te druk was met de opbouw van De Zomerhof. Dit themacentrum groeit nu gestaag.

Vrij recent heb ik bij wijze van uitzondering een aantal consulten gedaan die er bij mij nogal in hebben gehakt. Zowel fysiek als mentaal. Omdat de reacties van de dieren zo geweldig mooi zijn (ze genezen van het ene op het andere moment van jarenlang voortslepende kwalen, ondanks hun bezoek aan talloze klinieken etc.) heb ik besloten vaker van dit soort extreem zware consulten aan te nemen.

Dit betekent dat ik weer bepaalde consulten aanneem. Geen gewone consulten (waarom spuugt mijn hond, waarom doet hij lelijk tegen de hond van de buurman) maar alleen consulten voor dieren die er al een lijdensweg op hebben zitten. Ik verwacht dat ik energetisch, fysiek en mentaal maximaal twee consulten per week aankan en dat ik de tijd daarna echt nodig heb om zelf te herstellen. Prijsindicatie: € 220,- per consult. De site wordt in de loop van de komende tijd aangepast.

 

26 maart 2011
Vandaag vertelt dierenarts Tannetje Koning op De Zomerhof weer de sterren van de hemel. Haar gehoor bestaat uit slechts zeven mensen. Jammer dat de pers niet wil meewerken. We doen er alles aan om een persbericht in de Tubantia te krijgen, maar het vlot maar niet. Geen idee wat we hierin verkeerd doen. Iedereen komt dolenthousiast uit de cursus. Weet dan alles over vaccineren of niet, over het plezier van het voeren van vers vlees, over steriliseren of niet, ontwormen of niet, etc. etc. Ik begrijp echt niet waarom het niet bomvol zit. Wie o wie heeft een tip voor ons?

 

24 maart 2011

We draaien vandaag weer de eerste dag van blok 2 van De Brontaal. Het is weer een fijne groep. Wat treffen we het doorgaans toch met de mensen die we aantrekken. Kun je je mooier werk bedenken? Iedereen voelt zich hier op De Zomerhof even weg, in een vrolijke stemming, men komt hier vrijwillig, is opgeruimd, heeft een vakantiegevoel over zich  ...

De hondjes hebben binnenkort een haas op het menu. Vanmorgen gevonden aan de kant van de weg. De pimpelmees van gisteren was even wennen, maar toch, Liza heeft het diertje met smaak opgegeten.

Gisteren opnames gehad. Ik wil er niet meer over kwijt dan dat ik het gevoel heb dat ik hier een dier/dieren heb gered uit handen van de onwetende mens. Wat ben ik blij dat deze draaidag ertussen zat en wat hoop ik met hart en ziel dat het programma-item en de dieperliggende gedachte uit de verf komt. We hebben per slot maar acht minuten zendtijd.

 

 

 

 

Helaas blijft het bij tien uitzendingen Villa Achterwerk. Wat betreft de druk op mijn agenda, slaak ik een zucht van verlichting (elke minuut uitzending kost 1 uur opnametijd, plus natuurlijk per uitzending 4 uur reistijd en 2 uur visagie plus na afloop een half uur afsteken van de plamuur). Wat betreft de missie die ik uitdraag, hoop ik met heel mijn hart dat er snel een vervolg komt. Het is zo prachtig wat er met die kinderen gebeurt, wat er vervolgens met de dieren gebeurt. Ik krijg zoveel reacties van de mensen om mij heen die met hun kinderen aan de buis zitten gekluisterd of aan de computer bij uitzendinggemist.nl

 

 

22 maart 2011

Gisteren Liza opgehaald van de creche. Ze heeft weer veel ervaringen opgedaan. De boxer is niet eng meer, de zwarte labrador is okay en de sheltie ... daar is ze verliefd op, de sloerie.

Onderweg naar huis krijgen we een plastic zak in onze handen gedrukt: of onze honden ook mollen lusten? Dat is het proberen waard. We krijgen de mollen diepgevroren mee. Ze zijn afkomstig van een mollenvanger die ze met klemmen heeft gevangen en die ze gewoon weggooide. Men heeft de mollen nu voor ons bewaard.

Wij zijn benieuwd wat onze honden met de mollen doen. De tas durven we niet zo te openen. Dat laten we aan Martijn over aanstaande donderdag. Helden die we zijn.

Thuis pakken we een paar plastic zakken nieuw voer uit de vriezer. Dan kan dat de komende dagen ontdooien. Nathalie komt bijna griezelend binnen: er zit een pimpelmeesje bij in een broodzakje. Onze oppas moet dit diertje hebben gevonden tijdens onze vakantie en deze in de vriezer hebben gelegd.
Wij zouden hetzelfde hebben gedaan. Maar toch ... het is een bizarre verrassing. Het maakt best verschil of je het diertje zelf vindt bij het raam en daarna laat oppeuzelen door de hondjes of dat je het in de vriezer vindt. Het slaat natuurlijk nergens op maar het lijkt zomaar een ander verhaal.

 

Morgen naar het westen voor opnames voor de VPRO.

 

 

 

21 maart 2011

De reebokken in het natuurgebied maken weer heel duidelijk dat ze er zijn. Ze burlen (heet dat ook zo bij reeen?) en dat lijkt op een keffend/blaffend geluid. Liza kijkt om zich heen als we door 'onze achtertuin' lopen. Op zoek naar honden die er dus niet zijn.

Vanmorgen mocht Nathalie een glimpje opvangen in mijn babykamer: bieslook onder glas in de keuken. Het eerste sprietje is opgekomen. Ik ben helemaal trots en blij. Nathalie kijkt eerst naar het sprietje en dan naar mij. Ik zie haar denken: Hoe aandoenlijk, moet je daar eerst 50 voor worden?

 

 

 

 

 

19 maart 2011

Liza in de creche was een succes. Ze zat de hele dag bij een andere Duitse Herder en schrok zich te pletter van een naburende boxer toen die begon te snuiven. De volgende dag heeft ze voor pampus gelegen voor het verwerken van alle indrukken. Maandag gaat ze weer. Dan wordt haar room mate een labrador. Ook niet verkeerd.
Gelukkig hebben we een pension waar Liza niet geent hoeft te zijn. De titer-verklaring van onze holistische dierenarts volstaat. Godzijdank.
Nathalie heeft vandaag een Dog Listener-consult in het westen. Ze belde net. Het was weer een groot feest.

Officieel heb ik nog niks gehoord maar in de wandelgangen wordt gefluisterd dat de VPRO doorgaat met Wat zeg je nou? omdat het zo'n succes is.

In onze cursusruimte staat ter decoratie een bijenkorf die ik ooit eens op de kop heb getikt op een rommelmarkt in Glanerbrug. Nu het zo slecht gaat met de bijenstand - het ene na het andere volk lijkt van de aardbodem te verdwijnen -, delen wij aan onze cursisten zakjes bijenzaad uit, met het vriendelijke verzoek deze zaadjes thuis in te zaaien waardoor er bijvriendelijk gewas groeit overal in Nederland. En nu leek het me ook een leuk idee om gewoon een wild bijenvolk uit te nodigen in onze bijenkorf. De korf verhuist dan van de cursusruimte naar buiten, moge dat duidelijk zijn.
Ik heb al wat tips verzameld van een imker dus vanaf volgende week zijn wij buiten een bijenkorf rijker. Nu alleen de koningin en het volk nog. We gaan de bijen geen honing afnemen. Dat wordt al genoeg gedaan. De meeste bijen krijgen voor hun honing suikerwater terug. Biologische imkers doen dat anders: zij nemen slechts 20% van de honingproductie en de rest mogen de bijen zelf houden. Wij doen dat dus nog anders: bij ons mogen de bijen 100% van hun productie behouden. We hopen dat ze het fijn vinden bij ons.

We worden steeds meer huisjesmelker. Eerst de uilen, nu de bijen. De koolmezen en pimpelmezen zijn onze nestkastjes ook al driftig aan het keuren. Onze unieke Zomerhof-harenhuisjes hangen inmiddels verspreid over het erf en de belangstelling van de meesjes groeit naarmate de dagen lengen. Zodra we een goede foto hebben, plaatsen we deze: er komt eerst een dot haren voorbij vliegen en dan opeens zie je dat er ook een vogeltje aan vast zit. Het lijkt of het meesje een enorme snor heeft. Geweldig om te zien!

De sla en de wortels en uien zijn gister in de moestuin ingezaaid. Vanmorgen betrapte ik mijzelf erop dat ik stond te kijken of ik al iets op zag komen. De kneus.

Mijn vertrouwen in de reguliere medische dictatuur is nihil. Gisteren daarom langs Gunther geweest. Hij is onze HuisHealer. Nee, geintje, maar alles dat met botten te maken heeft, zet hij weer recht. Hij praktiseert Touch of Matrix. In een vingerknip lig je onder zeil en word je behandeld door alles om je heen dat goed is. Gunther kan bij wijze van spreken een banaan gaan zitten eten terwijl jij door onzichtbare energieen wordt behandeld. Het moment van wegzakken / overgenomen worden, vind ik het lekkerst. Binnen een seconde ben ik weg en zak ik fysiek in elkaar. Gisteren bezocht ik Gunther voor mijn arm waarop ik een maand geleden was gevallen en die nog steeds pijnlijk was. Vandaag gaat het meteen een stuk beter.

 

16 maart 2011

Toch nog de laatste sporen van de jetlag of gewoon zomaar om 05:00 uur op? Het geeft me wel even de tijd om de blog weer bij te werken. Straks ga ik het gesprek met een ezeltje voorbereiden, in de make-up en meteen door naar Gouda voor opnames. Vanuit daar krijg ik een lift naar Amsterdam. Daar mag ik mijn dochter helpen verhuizen met mijn vleugellamme rechterarm, blijf een nachtje slapen, mag verder helpen en daarna terug naar huis.
Liza is dan een dag op de hondencreche geweest. We treffen hier veel te weinig honden en we denken dat het goed voor haar is.

 

 

 

 

15 maart 2011

Vandaag bespreken we een belangrijk samenwerkingsverband met een doorgewinterde dierenhealer die onder de vlag van De Zomerhof cursussen gaat geven. We hebben een goed gevoel bij deze dame en hebben een aantal mensen gesproken die bij haar zijn geweest en met haar weglopen. Dit soort contacten zijn ons dierbaar. Het voelt wederzijds respectvol. We staan op een lijn: we gaan voor een betere wereld voor mens en dier.

's Avonds maken we een wandeling door 'ons' natuurgebied: het Luna-rondje. Het is een heerlijk moment om de dag te evalueren.

Als we de hondjes ieder hun konijn willen geven, blijkt er nog maar 1 konijn te zijn. Het andere is weg. En dan herinneren we ons het geblaf van Liza gisteravond. Er moet een wild dier zijn geweest dat hier op het konijn is afgekomen. En dat kan eigenlijk alleen een vos zijn geweest, denken wij. Zeker als we bijna alleen het velletje nog aantreffen van het betreffende konijn. Het is uit de plastic zak gehaald en bijna helemaal opgepeuzeld.

Dit is foute boel. Hiermee hebben we de vos uit zijn leefgebied gelokt en hem in gevaar gebracht. Dit is echt niet de bedoeling. Het is een wijze les voor ons: mochten we nog een keer een ree vinden of iets anders groots dat niet in 1 keer op kan: we kunnen het niet meer buiten laten liggen. Zelfs geen konijn dat we laten ontdooien.

 

 

 

14 maart 2011
Vandaag weer een draaidag voor de VPRO. Om 11:00 uur ga ik vol ornaat op pad. De visagiste heeft haar werk weer gedaan.

Onderweg naar Hollandsche Rading word ik ingehaald door een auto die naast mij blijft rijden. Als ik naar links kijk, zie ik een man van een jaar of 55 naar mij lachen en daarna zwaaien. Hij kent mij echt. Ik weet niet wie het is. Ik kijk nog eens en zwaai wijfelend een beetje terug. Hij zwaait nog harder en nog uitbundiger. Ik ben echt een bekende van hem. Mijn hemel. Ken ik die meneer? Moet ik hem kennen? Ojee, toch geen oud-cursist die ik niet herken? Dat zou ik vervelend vinden. Ik graaf diep in mijn geheugen en kom tot de conclusie dat ik deze meneer absoluut niet ken. Even later haal ik hem in. Voor de zekerheid kijk ik toch nog even naar rechts. Je weet maar nooit. De man grijpt zijn kans en begint opnieuw uitbundig te zwaaien en te wijzen. Oh my Lord, ik ken hem echt niet. Wat moet ik nou. Ik rij maar gewoon door. En dit spel herhaalt zich de komende vijftig kilometer. Hij haalt mij in, ik hem (simpelweg omdat het verkeerstechnisch nodig is), en ik krijg er een rood hoofd van. Het schaamrood stijgt mij naar de kaken.

Bij Stroe gaat hij eraf. Hij kijkt nog hoopvol naar links of ik naar hem ga zwaaien maar helaas, ik zie hem niet meer, of althans, ik doe alsof ik hem niet meer zie.

Zou hij een fan zijn geweest van Villa Achterwerk? Mijn eerste fan? Woehahaha! Het zal niet waar zijn!

's Avonds begint Liza tekeer te gaan als Nathalie de ezels nog wat voert. Ze blaft in het duister en gaat als een dolle tekeer. We zien niet wat er aan de hand is en leiden Liza weer naar binnen. Natuurlijk bedanken we haar wel omdat ze ons zo goed waarschuwt.

 

 

12 en 13 maart 2011

Mijn zus is er vandaag. Zij heeft al jaren een moestuin. We genieten op het erf van het zonnetje en maken plannetjes voor de onze. Daarna rijden we even langs Intratuin om stekgrond te halen en nog wat plantjes voor in de tuin. We vinden thuis nog wat zakjes zaad voor kruiden, dat zaaien we in en laten het binnen opkomen. Op internet vinden we een biologische zaadleverancier. Bewust biologisch zaad, omdat we anders wel biologisch zouden eten maar van uiteindelijk gemanipuleerd voedsel. Aan de hand van de beschrijvingen bij elke groente, plus de opgelepelde kennis van mijn zus, delen we op papier onze moestuin in. Welke groenten wel zon, welke niet, welke wel mest, wortels naast ui,koolrabi naast sla etc. Hiervoor hebben we lint gespannen in onze ronde moestuin. Het ziet er nu echt uit als een wagenwiel. Martijn kan deze week al een aantal groentes zaaien. De rest van het zaaiwerk laten we over aan de deelnemers van de Stilteweek. De jetlag slaat nog een paar keer toe vandaag.

's Avonds haal ik de twee road kill-konijnen uit de vriezer en leg ze ieder in een eigen plastic zakje buiten bereik van de hondjes achter het hekje in de voortuin zodat ze de volgende twee dagen kunnen ontdooien.

Tussendoor check ik internet nog even. Ik word naar van de filmpjes die nu verschijnen.

Nathalie komt 's avonds uitgeteld aan. Die heeft er weer een zwaar en prachtig mooi weekend opleiding opzitten.

 

 

 

11 maart 2011

Vandaag de laatste dag van blok 1. Er gebeuren weer mooie dingen met de mensen. 's Avonds vertrekt Nathalie naar het westen voor haar Master Systemisch Werk. Als de cursisten net naar husi zijn, krijgen we een telefoontje over de ramp die zich heeft voltrokken in Japan. Op internet lezen we dat er tsunamiwaarschuwingen uitgaan naar het gebied waar wij vorige week vandaan zijn gekomen. Het grijpt ons wel. Wij denken terug aan de rust en vrede, het gevoel van harmonie en geluk dat wij hebben ervaren en hoe deze staat van zijn daar nu zo wreed wordt verstoord. Wij hopen dat Akka, de vrouw die met walvissen zong, en die haar simpele shopje met tien artikelen aan de baai had, er zonder kleerscheuren vanaf komt.

 

 

 

10 maart 2011

Vandaag draaien we weer een Brontaal blok 1. Sinds kort geven Nathalie en ik de cursus samen. Het bevalt niet alleen ons maar ook de cursisten erg goed. Het is weer een mooie ontwikkeling in de groei van De Zomerhof.

Gisteren weer mooi nieuws gehad waarop we er eentje kunnen drinken: onze cursussen Babyfluisteren en Telepathie zijn KTNO-geaccrediteerd (kwaliteitstoetsing voor Natuurgeneeskundige opleidingen).  

 

 

9 maart 2011

Vandaag weer naar het westen voor Villa Achterwerk. Het item met de ratjes. Nooit geweten hoe leuk die diertjes zijn. Ik denk dat regisseur Anouk, cameravrouw Menke en geluidsman Gideon weer supermateriaal hebben om een leuke uitzending in elkaar te zetten. Een hele dag van huis voor een item van acht minuten. Maar ik heb het er graag voor over. Die kinderen staan nog zo open!
Nathalie is vanavond bij DierenOpvangCentrum Enschede. Ze begeleidt daar mens/dier-opstellingen ten behoeve van asieldieren. Het is geweldig hoe op deze manier vrij nauwkeurig de juiste match kan worden gemaakt tussen dier en nieuw huis.
De eerste cursisten zijn gearriveerd voor de Brontaal van morgen en overmorgen. De jetlag is nog licht aanwezig maar morgen verwacht ik weer in orde te zijn. Het valt me tegen hoe lang die nog nasuddert. Ik had gedacht dat-ie met een dag of twee, drie weg zou zijn.

 

 

 

8 maart 2011
Half vijf wakker. Mijn interne klok is nog steeds van slag. Ik werk de blog bij. Zeven spoedjes op mijn lijstje voor vandaag. Zo nu en dan slaat de jetlag toe.
Ons uilenhuis is nog onbewoond ... hoewel ... zojuist is Martijn de moestuin aan prepareren voor de lente. Verse ezelmest erin en zo. Hij hoort gekke geluiden uit de uilenkast komen. Zou het dan toch? We houden de kast nu extra in de gaten.

Bij de mensen van de Yurt (zie blog) hebben we een leuke moestuinvorm gezien. Eentje in de vorm van een wiel. Resultaat: Martijn staat nu driftig te spitten en af en toe met een verhit hoofd naar binnen te kijken. Je ziet hem denken: als jullie nog een keer een leuk idee hebben ...
Vandaag verrassen we Easy met het eekhoorntje uit de vriezer. Het diertje is nog bevroren als ik het geef. Easy wil er niks van weten. Ook als het ontdooid is, trotseert ze haar honger. Mogelijk doet het staartje haar te veel denken aan wijlen Snoopy, haar vriendinnetje, onze chinchilla.

Als Liza weer thuiskomt, bedenkt ze zich geen moment. Ze zet haar tanden erin en eet het diertje smakelijk op.

7 maart 2011
Ruim een half etmaal geslapen. We worden moe wakker. Nathalie neemt Liza mee naar het westen voor familiebezoek. Op De Zomerhof staat de telefoon roodgloeiend. ’s Middags met mijn dochter inkopen doen. Zij gaat op kamers in Amsterdam.
De ezeltjes geef ik ’s avonds drie keer eten. Ze zijn luidruchtig en lijken honger te hebben. Grotemensenbedtijd lig ik erin. 

6 maart 2011
De Vaardigheidstraining starten we met 9 mensen. Drie hebben zich door ziekte afgemeld. Als vlaggetjes heten we de mensen welkom en starten we de dag op. Gelukkig heeft iedereen het naar zijn zin en heeft men begrip voor onze jetlag en wat die met ons doet. Heel kort doen wij verslag van onze vakantie. Wat heerlijk dat mensen zo met je kunnen meestralen ook al zijn ze zelf geen deelgenoot geweest.
Kinderbedtijd liggen wij erin. 

5 maart 2011
De wekker gaat om 06:00 uur. Voorbereidend consult hond Tessa. Dat gaat goed. Drie weken terug heb ik tijdens een val mijn arm geblesseerd en hierdoor kan ik niet autorijden. Ook vanwege de watjes in ons hoofd door de jetlag, rijd ik liever niet zelf. Nathalie en ik rijden samen naar het westen. Daar zijn vandaag de opnames. Mijn hoofd voelt donzig aan.
Van de VPRO hoor ik dat ze zeer tevreden zijn over de kijkcijfers van Villa Achterwerk: normaal zijn er 100.000 kijkers. Dit aantal is nu verdubbeld. Joegheee!
Eind van de middag zijn de opnames klaar. Snel even een uurtje langs mijn moeder in Haarlem en daarna doorrijden naar Haaksbergen. 
Als we thuiskomen, zijn de eerste gasten voor de Vaardigheidstraining van morgen al gearriveerd. Ze hebben onze aanwijzingen ontvangen gelukkig.  

4 maart 2011
We zouden gister thuiskomen, de hele agenda was hierop ingepland maar het is dus vandaag geworden, een dag later. Dit betekent: thuisgekomen snel koffers leegruimen, ik ben morgen weer in het westen voor opnames van Villa Achterwerk. Het buffelen begint meteen al. 

We landen om 08:00 uur op Schiphol, hebben een zeer voorspoedige reis gehad en pakken linea recta de trein naar Enschede. Daar worden we opgepikt door mijn dochter die ons naar huis rijdt. We zijn poepiebruin. Mijn haar heeft ernstig een verfje nodig. Ik zie er schorriemorrie uit: ik lijk wel een zebra met die grijze streep op de scheiding. Als ik mijn pet af doe, is het helemaal sneu met dat lange piekerige haar dat aan mijn hoofd plakt. Tijd voor de kapper heb ik niet. Mijn visagiste moet er morgen maar extra haar best op doen. Degene bij de uitzending met ratje Knabbel met die cavia op haar hoofd, dat ben ik dus. 

Om 12:00 uur zijn we thuis. De dieren hebben het goed gehad, de boerderij ligt er prachtig bij. Martijn heeft het mooi bijgehouden. De bureau’s zijn leeg. Yolan en Yolanda: onze petjes gaan af voor jullie. We hebben geen enkel berichtje over De Zomerhof gekregen tijdens onze vakantie en voor ons is dat heel bijzonder. Hierdoor hebben we echt weg kunnen zijn. Na 40 uur op en 6 uur slaap laten we de koffers de koffers en duiken we even voor twee uur in bed. We komen er braaf uit om 16:00 uur.
Ik scan snel mijn mail. Die is gelukkig ook vrij goed bijgehouden. 

Een mail van Villa Achterwerk: morgen niet naar Knabbel maar naar Tessa! Dit betekent dat ik voor morgenochtend nog een voorbereidend consult te doen heb. Dit is onbegonnen werk. Vandaag met die jetlag gaat zeker niet meer lukken.
We pakken onze koffers uit en ruimen de boel zo goed en zo kwaad als het kan op.
Op kinderbedtijd liggen wij erin. 

2 maart 2011 
Vanmorgen een mooi sms-je van Villa Achterwerk: het worden niet acht maar tien afleveringen. Ik ben er erg blij mee. Ik vind dat ze van elke aflevering een feestje maken om naar te kijken en dat de dierentolkerij ook serieus wordt neergezet. En ik moet ook zeggen: er gebeuren ook erg mooie dingen die niet door de camera (kunnen) worden vastgelegd.
Vandaag gaan we per stadsbus naar de andere kant van het eiland. Daar zouden enorme golven zijn en veel surfers. En inderdaad, wat we zien is de hobbelrit van 5 uur heen en terug waard. Die surfers in het helblauwe water zijn een genot om naar te kijken. 

Dan zie ik in de verte een enorme plons, en nog eentje, en nog eentje. We vergeten de surfers helemaal die op de voorgrond hun kunsten vertonen. Vlak voor de horizon lijkt een defilee langs te komen van walvissen die hun mooiste sprongen en kunstjes laten zien. We zien ze achterwaarts springen en op hun rug landen, alleen met 1 vin of met een staart uit het water komen en heel vaak helemaal. Met misschien alleen nog een staarttipje in het water. Zo’n fysiek spektakel hebben we nog niet eerder gezien. We kijken helemaal over de surfers heen, daar hebben we geen oog meer voor, we vergeten ze helemaal, maar hebben alleen nog oog voor de spelende walvissen. Wat een tractatie!

De datum zijn we dus echt kwijtgeraakt. Eergisteren al kregen we allemaal sms-jes van familie waarin ons een goede reis werd gewenst. Gisteren nog eentje van mijn dochter hoe laat we precies op Schiphol zouden landen. Toen pas gingen bij ons enkele belletjes rinkelen. De tickets erop nagekeken en alles moest kloppen. Terugrekenen van data, historische gebeurtenissen … 11 september was toch in Amerika om 09:00 uur ’s ochtends en bij ons om 15:00 uur ’s middags? Ons kantje van de wereld is toch het laatste dat Nieuw Jaar viert? We raken niet in paniek maar voelen ons wel ongemakkelijk omdat we, als we verkeerd zouden zitten, anderen in de problemen zouden kunnen brengen. Vlak voordat we opstijgen voor onze vlucht van 22 uur naar huis, begrijpen we dat we echt een misrekening hebben gemaakt: als wij in antwoord op een sms van thuis de wedervraag krijgen: oh, jullie vliegen nu verder na de laatste tussenstop?, kan ik – de start is al ingezet – nog net ongezien verzenden: we maken al vaart op de startbaan … hebben nog 22 vlieguren te gaan … contact svp De Zomerhof … Send.

Ik hoop dat mijn dochter het sms-je ontvangt en de nodige actie onderneemt zodat onze dieren op De Zomerhof niet een dag zonder verzorging blijven. Zes uur later tijdens de eerste overstap zullen we weten hoe en of het allemaal is geregeld. 

En wat heerlijk. In Denver sms-en we over en weer en alles blijkt rond. 
En nog begrijpen we niet hoe die misrekening heeft kunnen ontstaan: je vertrekt de 2^e en komt de 4^e aan terwijl je nog geen dag onderweg bent. Hoe kan dat nou? Bovendien staat op het ticket ook; aankomst 3 maart. Het blijft ons een raadsel. 

1 maart 2011
Vandaag nemen we een binnenlandse vlucht van drie kwartier naar een eiland verderop. Morgen is onze laatste dag op deze kleine eilandengroep. Graag willen we nog de golven zien waarom het eiland beroemd is, plus de surfers natuurlijk. We laten ons afzetten bij het hotel dat we ook op de heenweg hadden geboekt. Het is ons goed bevallen en na onze verschrikkelijke overnachtingservaringen van de afgelopen maand, voelen we ons na een maand viezigheid, eindelijk weer eens schoon en fris. We slapen rustig, hoeven geen angst te hebben voor jagende handgrote spinnen of plaatselijke ratten die je ’s snachts in je tent komen bezoeken. 

27 februari 2011
We beginnen een verzadigingspunt te bereiken. De hele vakantie heeft in het teken gestaan van het zwemmen met dolfijnen en dat is aardig gelukt, mogen wij zeggen. Wij willen graag nog het een en ander van het eiland zien. Aan onze dolfijnenzwemwens is immers ruimschoots voldaan. 

Vandaag rijden we met de auto naar een valei die eeuwenlang de meest spirituele en heilige plek is geweest van het eiland. Je mag er alleen te voet naar beneden of in een 4x4, omdat de weg zo slecht is en heel erg steil. Wij tuffen rond in een gewone personenauto dus wij zullen moeten lopen. Ik wil er heel graag heen, heel graag voet op de bodem zetten van die heilige grond. Voelen en ervaren wat er door me heengaat als ik zo’n plaats betreed. Nathalie en ik gaan dus dapper te voet. De weg is zo ontzettend steil dat we moeite hebben naar beneden te lopen. Straks moeten dat hele stuk ook weer terug. Moedig gaan we door. We willen ons voor elkaar niet laten kennen. Ik ben dan altijd iemand van de prestatie, dat ik het heel knap vind van mezelf als ik zoiets heb gedaan. Ik vraag mijzelf dan wel meteen af wie mij toch op mijn schouder zo staat aan te moedigen. Voor wie ik zo’n prestatie echt wil neerzetten. Maar goed, we zijn een kwartier onderweg en hebben op de weg naar beneden(!) al een paar keer uitgerust, onder het mom van: even van het uitzicht genieten. Dan stopt er een 4x4 met een Amerikaans echtpaar: of we een lift naar beneden willen. Nathalie zit er al in voordat ik ja kan zeggen. Gelukkig maar. In deze volgorde kan ik haar mooi nog een paar keer zieken dat ze een mietje is en een slappeling zonder ruggengraat. Dit soort situaties buit ik flink uit ;-) 
Beneden aangekomen moet de jeep door steeds breder wordende stroompjes heen. Zo breed en diep dat onze liftgevers het op een bepaald moment niet meer aandurven. Zij willen terug naar boven zonder te zijn uitgestapt. 

Zoals het goede gasten betaamt, blijven wij keurig zitten. Het is niet netjes om voortijds uit een auto te stappen die je net daarvoor nog een lift heeft aangeboden. 
Weer helemaal boven aangekomen en de mensen bedankt, strompelen wij naar onze auto waar wij vervolgens Onze Lieve Heer op onze blote knietjes bedanken voor deze mensen op ons wandelpad. 

26 februari 2011
We zijn er vandaag weer vroeg bij. En de dolfijnen ook. Ze voelen lekker luchtig aan, zijn hier en daar speels en we zien ze heel veel om elkaar heen tollen en draaien en plezier maken. Het is fijn om te ervaren. De opdringerige snorkelaars van gisteren zijn er (nog) niet. Er is ook een man die met snorkel heel diep duikt maar daarbij in volkomen harmonie blijft. Het is zo mooi wat hij doet en leuk om te zien hoe de dolfijnen op hem reageren. Hij neemt ze mee in zijn dans. Ze kijken nieuwsgierig naar hem en blijven om hem heen cirkelen. En het allermooiste vinden wij: de man lijkt egoloos en toch bij zijn volle verstand. We hebben hem een paar dagen terug ontmoet toen we aan de baai BackGammon zaten te spelen. Hij bleek de trommelman te zijn. Hij schoof aan, kwam met een stralende grijns op zijn gezicht bij ons zitten en overhandigde ons een kleurboekje met zelfgemaakte dolfijnentekeningen. Hij had er op elke pagina een gedicht bij gezet en droeg het hele boekje vol verrukking bladzij voor bladzij aan ons voor. Ik kreeg steeds meer wantrouwen en het gevoel van: de laatste bladzijde gaat over God en hoe wij een abonnement op hem kunnen nemen. En of wij een vrijwillige bijdrage van 10 euro zouden willen doen. Maar … na het laatste gedicht, sloeg hij het boekje dicht, overhandigde het ons, groette en verdween. 

We waren met stomheid geslagen. Niet omdat wij een lullig kleurboekje van hem hadden gekregen maar vanwege de persoon, de warmte die hij uitstraalde, het geschenk om niet. En ditzelfde geschenk om niet gaf hij de dolfijnen die daar op hun beurt op reageerden.
De afgelopen weken zijn wij natuurlijk heel veel mensen tegengekomen, we hebben er veel zien komen en zien gaan. Wat ons het meest is opgevallen, is dat iedereen sprankelend het water uitkomt. Op elk verhaal schijnt een vergrotende en zelfs een overtreffende trap te bestaan. Ook op die van ons.

Een bepaalde vorm van beroepsdeformatie gebiedt mij ook te melden dat wij hier hebben rondgekeken hoe wij onze ervaringen mogelijk volgend jaar kunnen delen met andere dierenliefhebbers in en of andere groepsvorm. Een eerste idee is: november 2011 of februari 2012 (november: geen walvissen, grotere kans op dolfijnen. Februari: wel walvissen, kleinere kans op dolfijnen). Wij hebben zelf verbleven op het land van de Nederlandse Carolina. Dat gaan wij onze mensen niet aandoen. Voor ons onderkomen heb ik al die tijd op deze blog niet de juiste benaming kunnen vinden maar nu heb ik ‘m: wij hebben deze maand verbleven op een derderangs tweesterrencamping tegen viersterrenhotelprijzen met een irritant aanwezige eigenaresse. Volkomen uit zelfbehoud zijn wij deze maand intens beziggeweest met het in het licht zetten van deze locatie en haar eigenaresse. Hierdoor hebben wij ons zo goed als mogelijk kunnen afsluiten voor de negativiteit aldaar. Op deze blog komt op een later tijdstip een waarschuwingslink waaronder onze bevindingen en die van andere gasten komen te staan. Je begrijpt dat deze locatie derhalve absoluut ongeschikt voor ons doel. Dat gaan wij onze mensen niet aandoen. Wij hebben nu een simpele maar zeer diervriendelijke en voor die contreien betaalbare locatie gevonden (waar de dieren: pony’s, varkentjes, kippen, honden, katten, pauwen en ara’s vrij rondlopen en -vliegen) voor 12 personen. Deze locatie huren wij dan helemaal voor de groep af. Het programma duurt 10 halve dagen waarbij elke ochtend gelegenheid wordt geboden om –na inleidende (snorkel)instructies- op eigen gelegenheid met dolfijnen te gaan zwemmen. Bij het middagprogramma horen o.a. enkele systemische opstellingen en verschillende groepsmeditaties. 

25 februari 2011
De dolfijnen zijn al in de eerste baai als wij arriveren. Ze zitten in een andere energie dan normaal. Ook krijg ik slecht contact met ze maar dat komt ook omdat ik er last van heb dat ze worden opgejaagd door andere snorkelaars. Misschien onervaren mensen die niet wachten tot de dolfijnen naar hen toekomen maar die er dichtbij willen zijn en daarom telkens de diepte induiken of in hoog tempo met ze mee willen zwemmen. 

Het gebeurt een paar keer dat mijn swim wordt verstoord en dat verstoort mijn goede moed. Ik heb nog wel een keer dat ik juist van de plek wegzwem waar zich de abrupte snorkelaars bevinden en het hele zooitje liefde stuur, zowel de dolfijnen als de snorkelaars, gewoon om van het onplezierige gevoel af te komen. Als ik daar een paar minuten mee bezig ben, maken zich acht dolfijnen los van de groep en komen mijn richting op. 

Verder gebeurt er niks spectaculairs in mijn omgeving en daarom geef ik het na een poosje op. Misschien ben ik al wel erg verwend. Het zou me niet verbazen. 

Nathalie heeft wel weer een prachtige ervaring. Terwijl wij uit het water stappen, vertelt ze mij hoe ze door twee dolfijnen een soort van opgenomen werd in hun zwem. Links en rechts zwommen ze heel dicht naast haar, omcirkelden haar, en ze maakten veel oogcontact. Het was een intense ervaring die misschien wel tien minuten duurde. Ze is er vol van.  

23 februari 2011 
Het is 08:10 uur. We stappen het water uit. Snorkels en flippers in onze handen, een gelukzalige blik op onze gezichten.
Zojuist hebben we een van onze mooiste swims gehad. Eerst waren er dolfijnen in de eerste baai, toen waren wij er en heeeel veel later waren er andere snorkelaars.
We hebben waanzinnig contact gehad met de dolfijnen. Met hen meegezwommen, ze zochten ons op en wilden zich bijna zijwaarts tegen ons aan parkeren. In hun flow gebleven. Het voelde als een cirkel van liefde, wederzijdse liefde. De energie voelde zo zuiver en puur aan dat het leek alsof wij een van hen waren en mee mochten zweven aan het wateroppervlak. Door dit onwaarschijnlijk mooie gevoel werd Nathalie tot tranen toe geroerd. Haar duikbril liep vol met ander zout water dan dat van de zee. We hebben het ons aan het begin van de vakantie niet voor kunnen stellen dat je het water uit zou kunnen gaan als er nog dolfijnen waren. Nu kunnen wij dat wel. De ervaring is zo mooi geweest dat wij er graag even van willen bijkomen. Hoewel we in feite net uit bed zijn, zijn we beiden slaapmoe. Gewoon van de indrukken die we vanmorgen hebben opgedaan.   

22 februari 2011
Vanavond gaan we naar een meeting met Joan Ocean. De Joan Ocean, schrijfster van vele boeken over dolfijnen, producent van vele films over dolfijnen en walvissen, persoonlijk begeleidster van prinses Irene’s dolfijnenavonturen. Joan geeft bij haar thuis een dolfijnenmeditatie. We kijken er al dagen naar uit. Het moet namelijk iets heel bijzonders zijn. Om half acht zitten een kleine dertig mensen van verschillende nationaliteiten vol verwachting rond het kampvuur. Joan vertelt dat ze bronchitis heeft en dat is ook te horen aan haar stem. Ze kan de meditatie daarom zelf niet doen. Ze heeft nu een CD-speler bij zich met een door dokter Huppeldepup tot Hatseflats ingesproken meditatie over ruimtewezens zus en zo en galaxies hier en daar. Ze vertelt over buitenaardse volkeren op andere planeten en bezigt woorden waarvan ik nog nooit heb gehoord en na deze inleiding ben ik eigenlijk al afgehaakt. Uit beleefdheid blijf ik zitten. Ik begrijp niet waar meneer het allemaal over heeft. Nathalie ook niet hoor. Die zit in een heerlijk ontspannende kampvuurmeditatie uit onze Stilteweek. Achteraf horen we dat er wel aanwezigen zijn geweest die ruimtewezens rond de kring hebben waargenomen en die de hemel hebben zien opengaan. Fijn voor ze. Wij zijn hier kennelijk nog te onderontwikkeld voor geweest en houden het voorlopig bij simpele aardse dolfijnenervaringen.   

21 februari 2011 
Vanavond gaan we naar de lavastromen van de vulkaan alhier. In de plaatselijke krant van het eiland staat telkens op de voorpagina hoeveel meter de lava in de krater vandaag weer is gestegen. De laatste uitbarsting dateert van 2,5 jaar geleden. De vulkaan is erg actief. Het beste tijdstip voor een bezoek is in de avond. Als wij komen aanrijden, is het al donker. Vanaf kilometers afstand zien we een heel stuk van de berg oplichten. Het is niet een stroom zoals die van een waterval maar op deze afstand ziet het eruit of het een berg is met allemaal huisjes met hun licht aan. Maar dat is dus niet zo. In gezelschap van een gids en nog wat andere nationaliteiten, betreden we de gestolde lava. Op sommige plaatsen is het zo heet onder je voeten, dat je geen behoefte hebt om even uit te puffen. Na een half uur flink klunen, bereiken we de lavastroom. Het is indrukwekkend om op amper twee meter bij een vloeibare Moeder Aarde te staan. De roodgloeiende lava stroomt vlak voor ons langs. Heel langzaam, centimeter voor centimeter kruipt ze vooruit. Zodra de lava is afgekoeld, ziet ze eruit als een dikke brei zwarte slagroom. Vanmorgen nog spraken we een dame die vorige maand haar huis terug heeft moeten geven aan Moeder Aarde. De lavastroom bleek twee maanden nodig te hebben gehad om haar huis te bereiken en het vervolgens te verzwelgen. Mevrouw was er overigens niet rouwig om hoor. Zodra de bodemtemperatuur het weer toelaat, zet ze er doodleuk weer een ander huis op.  

20 februari 2011 
Vandaag weer vroeg op. Om 07:00 uur staan we bij de eerste baai. Er zijn dolfijnen en zo te zien maken ze contact met de snorkelaars. Wij gaan er ook in. Ze zijn dicht bij het strand. Op een meter of 100 schat ik in. Terwijl we naar ze toe zwemmen, doe ik – omdat ik toch niks anders te doen heb – de chakrameditatie die ik in The Life Connection als nieuwe meditatie ga inbrengen. We zwemmen naar de groep toe en inderdaad, ze zijn in voor een samenzwem en voor het spelen met een boomblad. Het is een groep van ca 40 leden. De groep verspreidt zich gemakkelijk in een aantal kleinere groepjes. 
Op een bepaald moment heb ik de indruk dat ik te hard moet werken om ze bij te kunnen blijven en dat ze me telkens te snel af zijn. Dat is het moment waarop ik afhaak. Het is of heel graag, of niet. Ik ga me niet opdringen. Ik ga ze niet opjagen. En daarom zwem ik terug naar het strand. Ik begin het trouwens toch al koud te krijgen. En dan word ik, onder mij, ingehaald door drie dolfijnen. Allemaal even groot. Ze zwemmen in mijn tempo. Ik open mijn hartchakra en zend ze alledrie onvoorwaardelijke liefde. Ik krijg het gevoel dat ik ze aan het healen ben. Hoewel ik mij hiermee met name richt op de rechterdolfijn, bedenk ik mij later dat het de middelste dolfijn moet zijn geweest die hulp nodig had. Deze werd ondersteund door twee leden van haar familie. De dolfijnen komen omhoog om adem te halen, zwemmen dan naast mij, verdwijnen weer in de diepte en komen weer omhoog. En ze blijven mijn tempo aanhouden. Dit tafereel duurt een minuut of tien. Ik ervaar het als bijna hypnotisch. Al die tijd zijn er geen andere snorkelaars in de buurt. Op een bepaald moment komen de andere leden van de dolfijnengroep wel kijken wat er gebeurt en bevind ik mij in een dolfijnenzee. 
Na een poosje is het klaar. Het drietal zoekt aansluiting bij de groep en ik zwem naar de kust. Onderweg kom ik Nathalie tegen. Zij heeft weer een geweldige samenzwem gehad en ook weer met een dolfijn gespeeld. Aan onze behoeftes is voor vandaag weer even voldaan ;-). Terwijl we terugzwemmen horen we een walvis zingen. En nog eentje. We proberen de dieren te traceren maar vanuit de zee lukt dat niet. Op de kant horen we dat het inderdaad twee walvissen zijn geweest. 
Wij hebben de indruk dat het weekend is. Het is erg druk op het rotsenstrand en in de baai. Achter ons staat een inheemse trommelaar op een jambee te trommelen. Een collega staat ernaast en blaast op een enorme hoorn. Het lijkt wel of de dolfijnen erop reageren want ze komen weer dichter naar de kust.

Inmiddels wemelt het in het midden van de baai van de kayaks, snorkelaars en dolfijnen. Met de ritmische muziek op de achtergrond en al die mensen in het water met om ze heen de dolfijnen die vrijwillig ervoor kiezen bij al deze mensen aanwezig te zijn, ervaar ik een gevoel van geluk en harmonie. Het voelt zo goed wat hier gebeurt. De dieren volkomen vrij in hun doen en laten. Zij zijn degenen die het spel afbreken en het ruime sop kiezen als zij er genoeg van hebben. 

Als we terugkomen in de lodge, heb ik een pendelafspraak met een van de andere gasten. Hij schijnt bedreven pendelaar te zijn en hij legt mij ’t een en ander uit. Het pendelen kunnen we gaan inzetten voor de module Vermissingen die volgens de planning eind 2011 gaat draaien. We gaan dan een vitaliteitsschaal inzetten en werken richting het morfische veld van het vermiste dier. 

18 februari 2011 
Vandaag waren er dolfijnen in de eerste baai. Ze hadden geen zin in mensen. 
We zijn daarom doorgereden naar de tweede en derde baai in de hoop daar wel dolfijnen aan te treffen die in waren voor een spelletje. Helaas. Vandaag niks. Er zijn nu zes dagen verstreken sinds onze vorige mooie ervaring. We vertrouwen erop dat we nog meer mooie dingen gaan beleven. 

Vanmiddag hebben we een oefening uit de nieuwe module The Live Connection in praktijk gebracht. Nathalie was in gesprek met een poes van hier en deelde trauma met het dier. Hier rolden wat tranen bij. Tranen die een poes niet kan huilen. De poes reageerde zichtbaar op het gesprek. 

17 februari 2011 
Vanmorgen weer gezwommen met een groep van 30 tot 40 dolfijnen in de derde baai. Ze sliepen en hadden ook daarna geen behoefte aan contact met mensen. Omdat het volle maan was, hadden we lichte hoop op een tweede dag spektakel. Misschien waren ze nog moe van gisteren.  

16 februari 2011 
We hebben een heel spektakel gemist. Een groep van enkele honderden dolfijnen zorgen voor een continu stromende dolfijnenfontein in de tweede baai. Als wij aankomen, is het feest net afgelopen. We vinden het fijn voor de mensen die er wel waren maar zijn zelf wel een beetje sip.   

12 februari 2011 
De dolfijnen zijn vandaag in de derde baai die we aandoen. Het is een groep van 30 tot 40 exemplaren. Ze zijn erg actief. Dan weer zwemmen ze weg, dan komen ze op je af. Hoewel wij mensen toch maar krakkemikkig beperkt zijn in onze mogelijkheden, probeer ik zoveel mogelijk in hun energie mee te gaan, ik wil meegaan in hun bewegingen, met ze meedraaien, meetuimelen, hun snelheid aanhouden terwijl ik toch zo min mogelijk water verplaats. Voor mijn gevoel gaat dat goed en kan ik mij aansluiten. Maar misschien ziet het er wel hetzelfde uit als iemand die zichzelf erg mooi vindt dansen …. totdat ie zichzelf in de spiegel ziet. 
Na een poosje ben ik moe. Ik ben talloze keren meegezwommen, meegenomen, heb mij een met hen gevoeld, heb mij een dolfijn gevoeld, kreeg Atlantis-deja vu’s, voelde mij in andere dimensies. Voor het eerst hoor ik het kirrende geluid waaraan je Flipper zo kon herkennen. Nu pas besef ik dat de geluidstechnicus overuren heeft gemaakt toen hij of zij dit typisch kirrende Flipper-geluid bij de beelden monteerde. Dit is geluid is echt niet standaard maar ingezet naar menselijke maatstaven. 

Nathalie heeft een heel intens speelcontact met een dolfijn. Ze bieden elkaar grote boombladeren aan. De dolfijn neemt dit blad mee op zijn of haar snuit, laat het los, neemt het mee op een van de borst- of staartvinnen en laat het los voor Nathalie. Het blad dat dan in het water wiegt, is voor degene die het het eerst te pakken heeft. Nathalie verdenkt de dolfijn ervan dat hij/zij haar soms laat winnen. Dit een-op-een-spel duurt ongeveer een kwartier. Daarna weet deze dolfijn Nathalie telkens weer te vinden. Nathalie vertelt dat het net lijkt alsof ze een vriendje onder water heeft, dat haar telkens weer opzoekt, los van de groep. Intens genieten voor die twee. 

De dolfijnen zijn uit zicht als ik door mijn snorkel begin te neurien. Gewoon zachtjes, geen liedje, maar neurien vanuit mijn hart. Langzaam zwem ik al neuriend terug naar het strand. Ik ben moe en wil eruit. En dan word ik ingehaald door de groep. Links, rechts en onder mij bevinden zich grote, kleine dolfijnen. Ze passen zich aan aan mijn snelheid, zwemmen met mij op en mijn voornemen om eruit te gaan, is snel weg. Ik zwem weer mee in de familie, ik neurie en blijf dit doen als het mij opvalt dat ze wel heel dicht bij mij in de buurt blijven. Vaak houd ik mijn slag in terwijl ik zwem. Doodsbenauwd dat ik ze met mijn flippers en snorkel zou raken of beschadigen. Sommige dieren zien er door de vele littekens toch al gehavend uit. We zwemmen anderhalf uur met ze. Ze zijn er nog steeds als wij moe het water uitgaan. 

11 februari 2011 
Eindelijk is het dan zover … dolfijnen in onze eigen baai. We zitten nog te ontbijten als wij het blijde nieuws horen, weten niet hoe snel we de laatste broodkorsten in onze mond moeten proppen, springen in de auto, komen er halverwege achter dat we helemaal geen snorkelspullen bij ons hebben, rijden snel weer terug en een paar minuten later liggen we in het water. Het is toch nog een behoorlijk stuk zwemmen. Zeker een kwartier flink doorpeddelen met onze flippers. En ook hier is het op z’n Twents ‘onmeunig’ diep. De stroming is sterk en soms heb je helemaal niet het gevoel dat je vooruitkomt. We horen de dolfijnen niet piepen zoals laatst in open zee en zien ze ook niet ‘spinnen’, springen of ademhalen maar richten ons op de overige snorkelaars die we af en toe kunnen zien als we drijvend op een golf omhoog gaan. Waar zij zijn, verwachten wij de dolfijnen aan te treffen. En jawel, daar zijn ze. Ze zwemmen in formatie. Gisteren heb ik een foto gezien van slapende dolfijnen en gelukkig herken ik dat nu. Met respect dobberen de mensen erboven, niemand die ze opjaagt of uitnodigt voor een spelletje. In formatie bewegen de dieren zich over de bodem van de zee, in formatie gaan ze in een bepaalde hoek omhoog, halen tegelijk adem en in formatie laten ze zich weer zakken. Af en toe maakt een kleintje zich los van de groep, schiet als een speer omhoog, geeft een leuke salto weg en schiet weer terug naar de veiligheid van de groep. Ook lijken er dolfijnen als ‘verkenners’ of ‘wachters te zijn aangesteld. Zij slapen niet maar lijken te waken. 

En steeds vaker komt er een clubje los van de groep dat zijn eigen gang gaat maar wel in de buurt van de slapende groep blijft.  Deze losgekomen groepjes zwemmen hoog boven de slapers, zo hoog dat ze net onder de snorkelaars zwemmen. Ze komen zo dichtbij voor en naast je zwemmen dat mijn vingers beginnen te jeuken. Wat zou ik ze graag liefdevol willen aanraken of mij laten meevoeren aan die rugvin die mij toelacht maar wat mag ik dat niet van mijzelf. Op vele momenten voelen wij ons meegenomen in hun energie, en terwijl twee dolfijnen pal voor ons zwemmen, voelen wij dat wij zonder enige moeite of spierkracht met hen meezwemmen als waren wij een van hen. Na anderhalf uur lijken de dolfijnen weg te zijn. We gaan glunderend het water uit, danken het universum en genieten de hele dag na. Hier zijn we voor gekomen. 

10 februari 2011
Vandaag gaan we extra vroeg naar de derde baai. We blijven er vier uur, genieten van dat wat er is, maar treffen er geen dolfijnen aan. Wel een vrouw die readingen en healingen geeft. Op een of andere manier lijk ik niet ‘gelezen’ te kunnen worden dus ik vraag om een healing. Mevrouw haalt via een aantal rituelen energieën van voorouders uit mijn systeem waarna ik in een heilig water bij een bepaalde tempel een soort van rebirthingbad krijg. De komende dagen vanaf vandaag gaan er wonderen gebeuren. Vanaf morgen zullen de dolfijnen naar ons toekomen. 

9 februari 2011 
Als we vandaag in de derde baai komen aanrijden, horen we dat we de dolfijnen net hebben gemist. We balen als een stekker. Anderhalve week zijn we hier nu en in de drie baaien waarin minimaal 2 en maximaal 7 dagen dolfijnen zouden bivakkeren, hebben we nog geen dag dolfijnen gezien. En nu dan net gemist. Ons geduld wordt op de proef gesteld. 

8 februari 2011 
Kwart over acht rijden we hier weg. We gaan weer met de boot mee. Na een minuut of twintig varen, geen dolfijnen, geen walvissen, heeft onze kapitein via de marifoon contact met een andere boot waaromheen mensen snorkelen. Onze boot vaart langzaam naar de plek toe. Als wij nu heel zachtjes het water ingaan, niet plonzen, niet zwemmen met onze armen maar alleen onze voeten met zwemvliezen voortbewegen, kunnen we contact maken met vijf of zes mantaroggen, zo meldt de kapitein. En zo doen we. We glijden geruisloos het water in en zwemmen langzaam naar de mantaroggen. Wat een sierlijke dieren. Alleen is het wel zo dat je hoopt dat-ie je heeft gezien als-ie pal op je afzwemt omdat je in een groot gapend gat kijkt dat zijn mond is. Daar wil je je hoofd niet in hebben zitten. Maar iedereen komt uiteindelijk weer veilig uit het water, inclusief hoofd. Na de mantaroggen gaan we op zoek naar dolfijnen. En die vinden we zeker. Een familie van enkele honderden exemplaren komt ons tegemoet en is op doorreis. Ze zijn heel gericht op weg naar een specifieke plaats. Onze kapitein vaart de boot daarom telkens ruim voor de dolfijnen uit, wij krijgen de gelegenheid het water in te gaan en na een minuut of vijf komen de eerste dolfijnen uit deze familie op ons afzwemmen. Een half uur later zwemt de laatste ons voorbij en zwemmen wij naar de boot die ons weer een paar kilometer verder vaart. Zo hebben we niet echt contact maar het is in elk geval beter dan niks. De walvissen laten zich niet zo zien vandaag. Maar wat ons betreft, is dat prima. We zijn nog vol van een paar dagen geleden. 

7 februari 2011 
Vandaag hebben we een dagje niks. Vanmorgen weer naar de baaien gereden, geen dolfijnen. ’s Middags naar onze eigen baai om onze eerste mail te versturen en de eerste blog bij te werken. Vanaf morgen hebben we een auto. Dat geeft ons wat extra vrijheid omdat we tot nu toe qua vervoer afhankelijk waren van andere gasten. 

Aan de baai heb ik vandaag een meditatie ingesproken. Een van de meditaties tijdens De Brontaal is een ‘strandmeditatie’. Kan het nog toepasselijker met op de achtergrond het geluid van ruisende branding in de Stille Oceaan? 

Als we klaar zijn met de mail, gaan we terug. 
Jammerdebammer: in de baai blijkt inmiddels een moederwalvis aangekomen met haar pasgeboren kind. Wij zijn net de hoek om terug naar ons resort en krijgen er niets van mee. Van anderen horen we dat het kind de komende uren les krijgt in het inhouden van haar adem. 

6 februari 2011  

Vanmorgen weer naar de baai gegaan en een walvis- en dolfijnmeditatie gedaan. Weer onvoorwaardelijke liefde gestuurd naar alle walvissen in de oceanen. Toen we net aankwamen en even zaten aan de baai, zagen we geen walvissen aan de horizon. Na een half uurtje begonnen ze zich met steeds grotere regelmaat te laten zien. We hebben ons best gedaan om ze naar ons toe te halen maar dat is niet gelukt. We hebben zeker 10 tot 15 walvissen voorbij zien zwemmen op ca 1 km bij ons vandaan. Geen dolfijnen.

5 februari 2011
Voor vandaag is er een boot gehuurd. Met deze 7-persoonsboot (incl 2 bemanning) varen we naar buiten de kust waar walvissen en dolfijnen zijn. Daar gaan we in open zee te water, zodra we in de buurt zijn. Er is een ervaren dolfijnen- en walvisgids bij aanwezig. Once in a life time … 

De 2 x 90 pk boot vaart ons naar een plek waar zich vaak dolfijnen ophouden. Wij zitten op de voorplecht te genieten van de golfslag en voelen de vrijheid uit de Titanic-film. Na een half uur volle kracht vooruit, houdt de kapitein in en laat de boot langzaam varen. En dan opeens zien we een groep dolfijnen onze kant op zwemmen en springen, recht op onze boot af. Ik word overmand door ontroering en kan even niet bewegen terwijl de andere vier snel hun snorkelspullen aandoen. Als laatste ga ik te water. Nathalie ligt er al in en zegt dat ze de dolfijnen kan horen. Ik spring er ook in en samen zwemmen we - hand-in-hand omdat dit een kinderdroom van ons beiden is - achter de anderen aan die achter de groep aanzwemmen. We turen in de diepte, niets te zien, omhoog, niet te zien, rondom ons, niets te zien. En dan hoor ook ik de geluiden, de piepjes. Ze komen steeds dichterbij … tot we heel in de verte dolfijnen ontwaren. Op tientallen meters onder ons, zwemmend, spelend, spinnend. Verschillende groepjes, grote, kleintjes, alles door elkaar. Van grote diepte, zwemmen ze naar omhoog om lucht te halen. Ze zwemmen om ons heen, onder ons door, langs ons heen, achter ons, voor ons. Overal waar we kijken zijn dolfijnen. Flipper zo dichtbij. Nooit durven dromen dat dit werkelijkheid zou worden. Wij blijven boven, jagen ze niet op, zwemmen ze niet al duikend achterna maar kijken alleen onze ogen uit. Het is een prachtige ervaring. Soms zijn ze een paar meter bij ons vandaan en soms enkele tientallen meters. Het water is zo helder dat we heel ver kunnen kijken. Soms zien we ze niet meer, horen ze niet meer en als we dan weer de sonar horen, weten we dat ze weer binnen ons gezichtsveld gaan komen. 
De zee heeft hier een diepte van ik weet niet hoeveel meter maar geen moment zijn we bang voor de door ons gevreesde haaien. We richten ons alleen op de dolfijnen. Wat een vrijheid, wat een plezier hebben die dieren. Spelen, versnellen, liggen stil … 
Na een uur zijn ze buiten ons zicht en horen we ze ook niet meer. Als deze stilte wat langer duurt, zwemmen we terug naar de boot. Daar hebben de anderen zich ook weer verzameld en nu is het dan tijd voor de zoektocht naar walvissen.

De kapitein zet koers naar open zee en vaart in de richting waar we aan de horizon hier en daar een walvis spotten. Op koers en met een lekker vaartje erin zien we links en rechts van ons dolfijnen zwemmen, die datzelfde lekkere vaartje erin hebben. En dan zie en voel je opeens dat er een interactie gaat plaatsvinden. De boot vaart, de dolfijnen kijken, komen dichterbij, passen hun vaart aan en schieten dan als spelletje in de boeggolf van de boot. Op hun zij zwemmend kijken ze ons aan terwijl wij ze toejoelen en –zingen. De een na de ander zwemt in de boeggolf, soms eentje, soms vier tegelijk, in noodvaart voor de boot uit. Zelfs nog tijd voor een sprongetje. Ze zijn zo dichtbij dat we ze kunnen aanraken. Als we dat zouden willen. Het is een feestje voor ons daar voorop die boeg. En wij hopen ook voor hen daar in dat water.

Vannacht heb ik een paar uur wakker gelegen. Deze slapeloze periode heb ik gebruikt om in te tunen op de walvissen, om een te worden met ze. Ik heb mijn hart geopend en heb mij aangepast aan hun energie. Toen ik vanmorgen wakker werd, voelde ik mij een walvis. Ik ademde walvis, ik bewoog walvis, ik dacht walvis. Toen Nathalie mij een simpele vraag stelde waarover ik na moest denken, antwoordde ik: vraag maar even niks aan mij alsjeblieft, ik wil in deze energie blijven, ik voel mij walvis, ik sta helemaal open voor walvis. Ook het menselijke gekwetter op de boot laat ik langs mij afglijden. Ik stel mij open voor de walvis en de liefde die ik voor het dier voel, gonst door mijn systeem en hierdoor de kosmos in.

En dan gebeurt het ongelooflijke: we zien in de komende paar uur enkele tientallen bultruggen, als het er geen honderd zijn geweest. Vele op nog geen twintig meter van de boot. Vier walvissen blijven ons volgen en blijven contact zoeken. Zij naderen de boot tot op een meter of vijf. Ze blijven zeker drie kwartier bij ons in de buurt, ook als de motoren worden stilgelegd. Ze zwemmen onder de boot door, langs ons heen. We ervaren zelfs dan geen greintje angst. Ze zwemmen een stukje weg en komen dan weer terug. Ze omcirkelen ons, ze zoeken contact. Wij zingen ze toe, juichen ze toe als ze boven water komen om ons hun schoonheid te laten zien. Het is adembenemend mooi. De gids heeft dit in haar tien jaar nog niet meegemaakt. De kapitein ook niet. Het is als in een sprookje.

Als de walvissen uit zicht zijn, mogen wij weer te water. Met ze zwemmen is volgens de wet helaas, helaas niet toegestaan. Nathalie ligt er als eerste in en de rest maakt zich klaar om haar te volgen. En dan verschijnt langszij weer een walvis, op nog geen tien meter bij Nathalie vandaan. We doen nog een poging om toestemming om in het water te gaan en te blijven maar de kapitein is bang dat zijn vergunning anders wordt ingetrokken. Ook Nathalie moet het water uit. Helaas.

Als de bultruggen uiteindelijk definitief wegzwemmen, zetten wij weer koers naar het land. Iedereen is stil van de ervaringen. Onderweg komen wij nog een walvismoeder tegen met een jong kalf. Ik vraag haar of zij haar mooie kind aan ons wil laten zien en ze verandert haar koers met 90 graden, komt onder water langszij en showt haar kind boven water op 20 meter afstand aan de mensen op het achtersteven.

Als we terug in de haven zijn, wordt onze kapitein aangesproken door een collega die ook met toeristen de zee op gaat voor dolfijnen en walvissen. Ook hij meert net aan.Terwijl onze kapitein het heeft over ‘walvissoep’ op zo- en zoveel graden buiten de kust, hebben de andere kapitein en zijn passagiers geen walvis gezien. 

Als het allemaal werkelijk zo simpel is, dan gaan we nog wat beleven, deze maand. Vandaag is het vrijdag. Maandag gaan we weer.

4 februari 2011
Vandaag weer de baaien afgereden. Geen dolfijnen, noch walvissen. Wel op kniehoogte tussen veel zeeschildpadden doorgewaad, schildpadden van 30 tot 65 cm. Wow, wat zijn ze prachtig mooi en wat zwemmen ze sierlijk.

3 februari 2011
Op de laptop zie ik welke datum het is. We houden de dagen zelf niet bij. Elke dag rijden we vanaf gister de baaien af. Op zoek naar dolfijnen en walvissen. Ze zijn er op bepaalde tijden. Wanneer precies wel en wanneer niet … dat weet niemand. Gelukkig maar.

Gisteren hebben we gesnorkeld. In een baai waar, als er dolfijnen zijn, liever niet gezwommen mag worden. Deze baai is een slaapplaats voor ze. Dolfijnen slapen en waken tegelijk. Ze schakelen een hersenhelft uit om te slapen, en zo wisselen ze hun systeem af om het helemaal in diepe slaap te laten raken.

Een ongeoefende dolfijnenzwemmer snapt niet wanneer de dieren slapen en wanneer niet. Ook omdat ze hun ogen niet helemaal sluiten tijdens de slaap. Een mens zou ze zo kunnen opjagen in hun slaap. Een slaap die ze net als mensen hard nodig hebben. Zouden we hun nachtrust verstoren, dan heeft dit een negatieve invloed op het vangen van vis en hierdoor op het zogen van hun jongen en hierdoor op het hele voortplantingsverhaal.

Maar omdat er dus geen dolfijnen waren, konden we snorkelen. Een zeeschildpad met een schild van ca 50 cm kwam ons tegemoet zwemmen en deze hebben we een hele tijd met onze ogen op een paar meter afstand kunnen volgen. Toen we terugkwamen in het kamp, werd ons gevraagd of we de walvissen hadden gehoord in onze eigen baai. Dat hadden we niet. Als de bliksem zijn we naar beneden gesneld en daar konden we inderdaad telkens een stukje walvis ontwaren dat boven het water uitkwam. Even verderop zat een inheemse vrouw die een soort van didgeridoo bespeelde. Toen ik haar vroeg wel geluid zij imiteerde, antwoordde zij dat zij op deze manier samen met de walvissen zong. Ze had dit geleerd van haar oma. In deze baai waren vandaag de hele dag vijf walvissen geweest. Omdat er nu een kalf bij was en gisteren niet, achtte ze de kans groot dat deze hier was geboren vandaag. Maar als zij met hen zong op deze manier, kon ze hun zingen dan ook horen? Jazeker, luister maar, zei ze. Hoor je ze? Wij hoorden niks en meldden dit haar.Toen wij vertelden dat wij hier sinds gisteren waren, vertelde ze ons dat we eerst maar goed moesten aankomen hier. We moesten eerst resoneren met de locatie en dan zouden wij ze over een paar dagen ook kunnen horen. We hebben de walvis in elk geval gezien, vanaf ca 200 meter van de wal. Nu alleen nog even resoneren ;-) 

31 januari 2011
04:00 uur. Douchen, brood klaarmaken, naar het station.
Alle dieren op de boerderij zijn ingelicht over ons vertrek, over de vertrouwde oppas, over wanneer we weer terug zijn.
We zetten De Zomerhof in een zee van licht en hopen dat de mensen en de dieren de komende tijd heel veel van elkaar gaan genieten.  

30 januari 2011
Mogelijk komt er een poosje geen nieuws meer, voordat we weer terug zijn. Voor de nieuwe lezers: we zijn 30 dagen weg voor een close encounter met dolfijnen in de vrije natuur. Een kinderdroom komt uit. Geen dolfinariumwerk met gedresseerde apen, geen met voer geconditioneerde dolfijnen, geen dolfijnen opgesloten achter netten in zeebassins, nee, met puur vrije dolfijnen.
Waarom dertig dagen? Omdat de kans bestaat dat zij er niet zijn als wij er wel zijn. In die dertig dagen is de kans heel groot dat we kennismaken. Maar er is ook gerede kans dat we niks meemaken. Dat heet nou wederzijds respect en vrijheid.
Nathalie geeft vandaag nog een kinderworkshop van vier uur. Ik kan de laatste 17 punten van mijn lijstje afwerken en daarna mijn spullen bij elkaar rapen.
Morgen pakken we de trein van 05:30 uur.

29 januari 2011
Voor de zekerheid toch maar een To-Do-lijstje voor vertrek gemaakt. Op die van mij staan 32 punten voor de komende twee dagen. Nog 48 uur te gaan dus dat moet lukken.
We hebben een oproep geplaatst op ons besloten forum voor oudcursisten als back-up voor als Villa Achterwerk half februari gaat draaien. Wat is daar weer fijn op gereageerd! We hebben vier oud-cursisten die de kinderen met al hun vragen graag schrijftelijk te woord willen staan. Wat een gouden mensen verzamelen wij toch om ons heen. Dank u Universum!
Zojuist nog even naar het dorp geweest om nog wat inkopen te doen. Aangereden intact eekhoorntje dat midden op de weg ligt, raap ik op. Voor in de vriezer. Voor de hondjes. 's Avonds begeleid ik het diertje naar het licht.
Zo vlak voor vertrek begint de ernst van onze trip tot ons door te dringen. De onderwaterfilmpjes die wij hebben gezien, waren prachtig, snorkelend tussen de doflijnen. We waren meteen verliefd.
Geen moment drong toen tot ons door hoe d i e p het daar moet zijn geweest. Misschien durven wij er niet eens in als het zo diep is. Durven we vanaf de kant alleen naar de dolfijnen te zwaaien ... Beiden doodsbenauwd voor haaien. We raken van de gilzenuwen in een lachstuip ... wat gaan we nou toch weer doen ...
Kijk, en als je zoiets met anderen deelt, dan komen uit leedvermaak meteen de grappen los:
Moeder haai en dochter haai zwemmen naar de kust. Daar zien ze een groep badgasten. Moeder haai zegt: "Kom maar kind, we zwemmen eerst een paar rondjes om ze heen en dan eten we ze op.". En zo geschiedt. Moeder en dochter zwemmen om de mensen heen en eten ze daarna lekker op. Met haar buikje vol, vraagt dochter aan moeder: "Mam, waarom moesten we er eerst een paar keer omheen zwemmen?". Moeder: "Uitgescheten zijn ze veel smakelijker".

28 januari 2011
Vandaag weer een nieuwsbrief verzonden. Vroeger waren we daar tien dagen druk mee omdat we max 300 mails per dag konden versturen en daarom moesten werken met afvinklijsten etc.
Nu hebben we onze vrijwilligster Conny - in het dagelijks leven systeembeheerder- die ons softwarematig helpt met het versturen van de nieuwsbrief. We zijn enorm blij met haar en met haar kennis. Het scheelt ons bakken werk.
Nathalie heeft vandaag weer een Dog Listener-consult. Ik kan hier wat admininstratie doen. Toen ik gisteren terugreed van de opnames, stortte ik in. Ik was helemaal stuk.
Vandaag schijnt het zonnetje en daarom ga ik straks met Martijn even lekker de natuur in, hondjes mee, even energie opdoen. Daarna maar eens kijken wat er in de koffer gaat. Nog twee dagen te gaan.
Het boeken van de binnenlandse vlucht is niet gelukt. Een boel ge-emmer, bellen, formulieren invullen en dan verschijnt er bij de laatste "Next" dat je niet met een Europese creditcard kunt betalen. Wat een mens-erger-je-niet-internetgruwel. We hebben besloten dat we wel zien hoe we er gaan komen. Desnoods huren we ergens een surfplank en peddelen we drie vliegkwartier. Het is best zo.

27 januari 2011
Vandaag heb ik weer een opnamedag in Muiderberg. De laatste voor ons vertrek. Mijn visagiste komt mijn gezicht straks weer een beetje in de plooi trekken. Ik blijf 's avonds moeite houden met het verwijderen van die make-up. Als ik denk alles goed te hebben schoongemaakt, sta ik de volgende dag toch weer op als de bruid van Frankenstein.
Op De Zomerhof leidt Nathalie vandaag weer een mens/dier-opstelling. Fijn dat we ons kernteam hebben waarop we telkens een beroep kunnen doen als we weer representanten nodig hebben.

26 januari 2011
De mens/dier-opstelling van gisteren voor het vermiste dier was intens, liefdevol, helend en bracht rust. Jammer dat ik er niet bij heb kunnen zijn.
Voor vandaag staat op het programma: het schrijven van mijn introductie voor op de site van Villa Achterwerk, het boeken van de binnenlandse vlucht van aanstaande dinsdag, gesprek met de accountant, afronden en versturen column ParaVisie, tekst schrijven folder Eigentijds Festival, nieuwsbrief verzendklaar maken, schrijven draaiboek overdracht boerderij, consult hond, sessie telepathie.

25 januari 2011
Afgelopen weekend hebben we weer cursus gedraaid. Stuk voor stuk is iedereen weer met een groot persoonlijk succes naar huis gereden.
Gisteren meteen voor opnames voor Villa Achterwerk naar Utrecht. Het is weer een mooie aflevering geworden.
Vandaag weten we niet hoe we alles nog rond gaan krijgen voor ons vertrek. Er zijn veel mensen die ons op het laatste moment nog even benaderen. De bureaus liggen bezaaid met papieren die om actie vragen. Deze week nog twee mens/dier-opstellingen, twee Dog Listener-consulten op locatie, een kinderworkshop op maat, een opnamedag in Muiderberg, een afspraak met de accountant, een telepathisch consult met een hond, een werkoverleg, een overdracht van alle werkzaamheden op de boerderij, een noaberkoffie, een nieuwsbrief klaarmaken, een stukje schrijven voor het Eigentijds Festival en de workshops inplannen die we daar gaan geven, een sessie Telepathie ...
We gaan met puur vrije dolfijnen zwemmen maar hebben nog niet eens badkleding. Geen idee waar we nu de tijd vandaan halen om hier nog te gaan shoppen. Misschien verkopen ze daar nog een of andere overjarige bloemetjeszwembroek. De rest verzinnen we er wel bij.
Ons uilenhuis is nog niet bewoond. We zullen even een kaartje ophangen: B&B / Zimmer Frei. We wonen dicht bij de grens, per slot.
Vandaag op De Zomerhof een mens/dier-opstelling over een vermist dier.

21 januari 2011
We moeten echt een constructie bedenken hoe we dat gaan aanpakken als wij straks weg zijn en Villa Achterwerk gaat draaien. Ik verwacht een stormloop aan mail en aan telefoontjes. En die kun je natuurlijk niet anderhalve maand laten liggen. Als ik zie wat Goudmijn al heeft losgemaakt ... en dan hebben we het dus over volwassenen met problemen met of vragen over hun dier en niet over kinderen die impulsief kunnen gaan bellen of mailen. Zeker als Villa Achterwerk als serie zou gaan draaien.

20 januari 2011
Het was vandaag weer een drukke dag. Heel veel mensen die ons benaderen op het laatste moment (omdat we eind volgende week weg zijn) nog allerlei dingen willen weten. Maar dat niet alleen. Ook de telefoon was druk, en veel mail van mensen die naar aanleiding van Goudmijn gisteravond vragen hadden of een consult wilden aanvragen. Als ik zie hoeveel dagen ik nog heb om dingen af te ronden en hoeveel er nog af te ronden valt ... Ik denk er maar niet teveel over na. Vanmorgen een column afgerond en een nieuwe geschreven. Straks in gesprek met een hond voor de opnames van donderdag.
Ik wil telkens zeggen: ach, maak je niet druk, we gaan niet naar de andere kant van de wereld.
Maarrrr ... dat gaan we wel! ;-)

De uilenkast hangt. Nu is het wachten op de nieuwe bewoners.

19 januari 2011
Vannacht weer een familiebezoekje aan de opnames van gisteren gekoppeld. Wil ik vandaag op tijd thuis zijn voor het item in Goudmijn vanavond, dan moet ik hier uiterlijk 15:00 weer weg. Anders rijd ik van de ene file in de andere. Ach, en waar gaat het in feite over ... we hebben altijd nog uitzendinggemist.nl
De mensen achter de hond uit de blog van 17 januari 2011 zijn toch langs de osteopaat gegaan. Daar heeft de hond bijna drie kwartier in coma gelegen, zo genoten van wat er met hem werd gedaan. Ik ben zo trots op de hond en op mezelf.  Dat we zo volhardend zijn geweest. De osteopaat annex dierenarts bevestigt namelijk dat de aangewezen wervel scheef zit. Dat telefoontje krijg ik ter hoogte van Deventer als ik naar huis rijd. De zon schijnt in mijn rug, terwijl de tranen van dankbaarheid over mijn wangen rollen.

18 januari 2011
Vandaag weer opnames voor Villa Achterwerk. Ik heb voor deze opnames met pony Spetter gesproken. Mijn visagiste is er wederom professioneel op tijd. Sanne maakt nog even een goede combi uit mijn kledingkast. Ik zou het zelf niet hebben uitgekozen maar iedereen zegt: wat staan die kleuren je goed! Kijk, daarvoor huur je dus deskundigen in. Wat heerlijk om zulke betrouwbare mensen om je heen te verzamelen. Als ik op de locatie aan kom rijden, klopt de hele beschrijving die de pony mij heeft gegeven. Hoe het huis eruit ziet, hoe je bij de stallen komt, welke kleur deze stallen hebben, waar de pony normaal graast, wat voor dieren er nog meer zijn. Goed gedaan, Spetter!  

17 januari 2011
Vandaag zou ik verder werken aan The Live Connection maar er komt iets tussen. De mensen achter een hond met wie ik heb gesproken geloven het verhaal van de lichamelijke klacht niet helemaal. Of ik nog een keer een gesprek met hem wil aangaan. En dat doe ik. Ik ga er extra uitgebreid voor zitten. Voor de vierde(!) keer bevestigt de hond het pijnsignaal aan zijn linkerachterbeen (drie keer in een gesprek, 1 x in een opstelling). Soms krijg je er gewoon niet uit wat je graag zou willen horen en lijken sommige dingen als een tang op een varken te slaan. Samen met de hond doorleef ik het trauma waardoor deze kwaal is ontstaan. Ondanks de scepsis van de mensen hoop ik het dier hiermee te kunnen helpen.

16 januari 2011
Tientallen kilo's strooivoer gaan er hier in een winter doorheen. Het barst hier (daarom of namelijk) van de mussen, vinken, mezen en wat niet meer. Ik geloof dat ik op een bepaald moment meer dan twintig soorten telde. Wij hebben er bewust voor gekozen geen tv te hebben. Dit levende schouwspel is onze tv. Wat genieten we van dat vrije gefladder en al die bedrijvigheid rond de vele voederplaatsen op het erf.
Zojuist nog even de ezeltjes gevoerd voor de nacht. Liza komt binnenrennen met iets in haar mond: MIjn! Mijn! Ze is bang dat Easy het gaat afpakken en doet schichtig.
Eerst denk ik dat ze een vis in haar mond heeft en dat het staartje eruit hangt. Ze heeft vandaag wel vissenkoppen gegeten maar geen hele vis. Een vis kan het dus niet zijn. Maar wat dan wel?
Ik nodig haar uit naar haar bench. Daar is ze veilig.
Daar zie ik dat het een vinkje is. Hoewel het ook een dier is, voelt het toch anders dan een schol. En eigenlijk klopt dat niet want een dier is een dier. Desondanks mag ze 'm lekker oppeuzelen, daar is ze immers carnivoor voor.. Haar eigen 'road kill'. Of zou het 'window kill' zijn?

Het bezoekersaantal op de site is ten opzichte van januari 2010 bijna verdubbeld. Dat is natuurlijk niet verkeerd. We zitten nu op 60.000 tot 65.000 bezoekers op jaarbasis. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Toch? De site van De Zomerhof niet eens meegerekend.
Nu nog wat recente consulten en reacties erop plaatsen. Maar ach, het is natuurlijk nooit klaar.

15 januari 2011
Lieke is net weg. We hebben echt spijkers met koppen geslagen. Wat een heerlijk mens om mee te werken. Gisteravond wat gedaan, de hele ochtend en nog een stukje middag. De oefening zit perfect in elkaar. We hebben 'm nog even op elkaar gedraaid, de bugs eruitgehaald en nu is ie klaar om op papier te zetten zodat ie straks de try-out in kan. De oefening haalt je uit je onzekerheid en zet je in je kracht. Hij is bedoeld om een situatie waar je bang voor bent of die je mijdt, lachend en zelfverzekerd tegemoet te treden. Bij mij biggelden de tranen over mijn wangen. Het mooiste werd in mij naar boven gehaald. Ik hoop dat de oefening de cursisten straks ook veel geeft.
Lieke werkt als zelfstandig ondernemer en daarom hier haar gegevens: www.stateofexcellence.nl  Doe er je voordeel mee.

14 januari 2011
Vandaag besprekingen gevoerd over een mogelijke samenwerking met een methode die een mooie aanvulling vormt op De Brontaal.
Vanavond komt Lieke. We gaan vandaag en morgen samen een stuk uit The Live Connection voorbereiden. Met name het NLP-verhaal en de vuurceremonie. De eerste cursus draait in april dus wordt het hoog tijd dat we concretiseren. Ik verwacht dat ik in februari nog lekker kan verder broeden op deze module.

We hebben echt een paar wereldklussers over de vloer.
G E W E L D I G  wat ze allemaal doen.
Tafeltje hier nodig? Stellage daar? Wasbakje zus? Rekje zo?
Het gaat razendrap, ze hebben er lol in en wij helemaal. Ik geef hun gegevens nog niet prijs want dan zijn we ze meteen kwijt. Als ze hier klaar zijn, meld ik ze met naam en toenaam.
Martijn komt met weer een konijn aangefietst. De aanrijding vond pal voor zijn neus plaats. Het konijn krijgt een fijn plekje in de vriezer.

13 januari 2011
Vandaag zijn we op bezoek geweest bij een dierenpension. De eigenaar bouwt zelf uilenkasten en zit in een steenuilenwerkgroep.
Op de terugweg staat op de achterbank onze eigen steenuilenkast. Inclusief nooduitgang en toegangsbeperking voor marters en kauwen. We zijn er verschrikkelijk blij mee. De kast wordt volgende week opgehangen. Het schijnt dat steenuilen enorm nieuwsgierig zijn en vaak heel snel een nieuw opgehangen kast spotten. Vaak de volgende dag al. Wij zijn heel erg benieuwd.

Als de lezer van deze blog iemand weet die vleermuizenkasten bouwt voor weinig of voor het goede doel, dan houden wij ons van harte aanbevolen. Trouwens, ook als er iemand is die nestkastjes over heeft, dan hebben wij wel plaats.

12 januari 2011
De opnames voor Villa Achterwerk van de VPRO waren leuk, met een leuke 'plot'. Leuke crew, lees ook de april-column in Paravisie.
De betreffende kat heeft zich de hele dag niet laten filmen en is telkens weggeschoten. Pas 's middags als ik Joost souffleer wat hij tegen zijn kat moet zeggen om hem bij zich te houden, kan een shot van Joost met zijn ontspannen kat worden gemaakt. De crew vindt deze ommezwaai geweldig. Joost is dolenthousiast.
Avonds rijd ik voor familiebezoek door naar Haarlem.

11 januari 2011
Mijn visagiste is hier morgen om 09:00 uur om mijn gezicht weer in de plamuur te zetten. Sanne heeft vanmiddag mijn kast uitgespit en wat kledingsetjes bij elkaar gelegd. Ze is nog even de stad in om ontbrekende items aan te vullen. Met het oog op de komende opnames.
Vanmiddag de zogenoemde Callsheet van de VPRO ontvangen. Hierop staan alle telefoonnummers en de mensen die bij dit item horen. Dat is een hele ploeg. Bij 'presentator' staat: Mieke Zomer. Ik denk dat dat een vergissing is maar dat ik dat wel errug leuk zou vinden; ik heb zoveel te vertellen. Ik wil die kinderen zoveel meegeven. Maar in hoeverre ik dan presentator ben, dat weet ik niet. Wij hebben hier geen tv dus vanavond zal ik even een Villa Achterwerk bekijken op Uitzendinggemist.nl Op de een of andere manier ben ik helemaal niet zenuwachtig. Nouja, nog niet. Ik heb ervaren hoe mijn ego op tilt sloeg tijdens de opnames van Goudmijn, vorige week.
 
10 januari 2011
Vandaag zijn we wezen kijken naar een Yurt (joert), een ronde Mongoolse nomadentent. Mogelijk was het iets geweest voor ons op De Zomerhof. Zouden we hierin ook workshops kunnen gaan geven. We horen dat een Yurt in het natte Nederland veel onderhoud nodig heeft: moet ten minste 1 x per jaar uit elkaar, muizen- en vogelnestjes verwijderen, drogen, hout onderhouden (schuren, lakken, repareren). Altijd moet de houtkachel gestookt worden om de tent droog te houden, zelfs in de zomer bij 30 graden.
Ik ben Yurt-af.

8 januari 2011
Martijn komt aanfietsen met in zijn stuurmand, een jawel, nog warm intact konijn. Road kill voor de hondjes.
Liza gaat vandaag uit logeren. In blok 1 van De Brontaal van  vandaag draait een seizure-hond mee, een hulphond. Liza is nog helemaal niet gewend aan andere honden in huis en op het erf dus om de hulphond zo min mogelijk af te leiden, verblijft ons hondje elders.
's Avonds wordt ze helemaal kapot weer ingeleverd. Van vermoeidheid van al die indrukken, vergeet ze dat ze nog niet heeft gegeten. Ik ga haar er ook niet voor wakker porren en laat haar in coma in haar mand liggen.

7 januari 2011
De VPRO heeft er zin in. Aanstaande woensdag wordt de pilot opgenomen, zo is het voorstel. Even kijken hoe en of het aanslaat en daarna een soort van serietje, zo is het plan.
De vrijwillige klussers zijn ware vakmensen. Wat heerlijk om zulke mensen aan het werk te hebben en zien. Aan een half woord hebben ze genoeg. Wat een professionals. Met humor. Ze kunnen in elk geval om onze grappen lachen ...

6 januari 2011
Kinderprogramma Villa Achterwerk  van de VPRO wil een serie maken over kinderen die een vraag hebben aan hun dier en die daarvoor een dierentolk inschakelen.
Vandaag hebben wij de eerste besprekingen in Apeldoorn. Eens kijken hoe we dat gaan vormgeven.

4 januari 2011
Vandaag zijn de opnames voor KRO's Goudmijn. De dag begint met de visagiste die mijn hoofd in de steigers zet. Tegen tien uur arriveren de regisseuse en de cameraman. Het interview recht in de lens, wordt  's morgens afgenomen. 's Middags arriveert Karin de Groot voor verdieping in de materie. De meeste opnames vinden dan buiten plaats. De ezeltjes laten zich van hun mooiste kant zien. Op een bepaald moment wandelt Anna tussen Karin en mij mee door de wei. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat het een grote hond was. Dat is allemaal geflimd en ik hoop dat dit stukje de montage overleeft. De ploeg is verrast over de ezels: wat zijn die leuk! Een volle dag werk voor een item van 8 minuten. Het is een fijn team. Alle geduld. Heel duidelijk in hun aanwijzingen. Het werkt fijn samen met respect voor elkaar. Karin de Groot vind ik een mooi mens. Ik vind het geen diva. Net zoals ze zich op het scherm gedraagt, zo attent en aanwezig is ze dat vandaag ook. Het is alsof ik haar al jaren ken. Bijzondere eigenschap hoor. 

Voor het eerst in mijn geschiedenis voer ik een gesprek met een hond met draaiende camera. Helaas slaat mijn ego op tilt. Ik schiet in mijn ratio, in mijn onzekerheid. Zeker omdat de hond iets zegt wat dit verhaal (de reden van deze aanvraag) niet tot een mooi programma-item maakt. Ik krijg ruim de gelegenheid er even uit te stappen en dat doe ik ook. Met Nathalie trek ik mij even terug en tune buiten beeld in op het dier. Mijn ego zet ik op zijn driewielertje. Hier een spekje, kleintje, lekker buiten fietsen. Daarna herpak ik mijn zelfvertrouwen en worden mijn waarnemingen glashelder.
Ik sta vierkant achter het verhaal van deze hond. Dit verhaal doe ik voor de camera.
Eind van de middag zijn we klaar.
Als onze mensen hier mij vragen of ik moe ben, na zo'n dag, kan ik antwoorden: nee hoor, helemaal niet. Ik vond het erg leuk om te doen. Ik heb er niks van.
Een half uur later plof ik levenloos neer op de bank om er die avond niet meer vanaf te komen.

3 januari 2011
Vandaag de voorbereidingen treffen voor de tv-opnames voor morgen. Vandaag komen er twee professionele klussers als vrijwilliger om een extra doucheruimte voor de cursisten aan te leggen zodat wij eindelijk een eigen badkamer krijgen. De wasmachine en de wasdroger verhuizen naar de bijkeuken. Er komt een wastafel op het toilet van de witte kamer.

2 januari 2011
De vlucht die wij hebben geboekt voor eind van deze maand blijkt nog niet volledig te zijn. We moeten nog een extra binnenlandse vlucht boeken. Dat doen we vandaag.

1 januari 2011
De ree is zo goed als op. Hier en daar op het erf ligt een bot van een dijbeen. Wat is dat fijn fragiel spul zeg. De ruggengraat ligt er nog, het vel ligt er nog en nog een stukje schedel. De hondjes hebben de afgelopen tijd hulp gekregen van een buizerd die zich de ree dagelijks goed liet smaken. Fijn dat ook deze wilde vogel in de barre sneeuw en de aanhoudende koude bij ons iets eetbaars heeft gevonden.

31 december 2010
10,5 uur per dag mediteren, tien dagen lang. Uren op een matje van 70 x 70 cm. Drie uur per dag verplicht bewegingloos zitten. Ik heb geen benen meer over. 35 uur lang concentreren op mijn bovenlip. Maar ik heb het overleefd.
Wat ben ik blij dat ik weer thuis ben. De stilte was voor mij heel goed te doen. Heel plezierig zelfs, maar dat zitten tijdens de meditaties ... dat was voor mij een zware beproeving.

20 december 2010
Ik heb mij opgegeven voor een tiendaagse meditatiecursus Vipassana. Om 12:00 uur ga ik richting Amersfoort. Tien dagen stilte. Er mag niet gesproken worden, niets gelezen, niets geschreven, niets getekend, geen oogcontact, geen lichamelijk contact, geen nonverbale communicatie ....
Ik ga tien dagen lang het leven leiden als dat van een non. Om 04:00 uur op, om 21:15 uur naar bed. Tussendoor 10,5 meditatie-uren.
Wat ze er op de site niet bij hebben gezet, is dat ik geacht wordt om deze uren in kleermakerszit op een matje te zitten van 70 x 70 cm. Maar daar kom ik pas op de locatie achter.
Ik krijg de schrik van mijn leven. Hoe vouw ik mij in godsnaam 105 uur op dit matje de komende anderhalve week. Ik ben geen sprinkhaan.

19 december 2010
We gaan een van onze kinderdromen voorbereiden. Ergens in de Stille Oceaan gaan we een maand lang contact maken met en zwemmen tussen wilde vrije dolfijnen en misschien zelfs met bultruggen. Met klem: niet zwemmen met gedresseerde geconditioneerde apen maar met echte vrije dieren.
Vandaag boeken we de vlucht. Wat een fantastische belevenis gaat dit worden.

12 december 2010
Martijn vist de ree uit de vriezer en rijdt haar in een kruiwagen naar de wolvenren.
We laten de hondjes er tegelijk in. Liza wacht netjes op haar beurt. Easy begint aan een van de voorpoten van de bevroren ree te eten. Ontdooien is niet nodig, zo vinden wij. In de vrije natuur eten wolven in de winter ook bevroren dieren. Bovendien moeten onze honden dan extra hard werken om een frutseltje voedsel te vergaren. Wij vinden het een mooi tijdverdrijf voor ze.
Vanaf vandaag laten wij de honden drie keer per dag een kwartiertje in de ren. Het is voor mij een lust voor het oog om te zien hoe de honden smullen van de ree en hoe zij alle onderdelen met moeite losmaken en met smaak oppeuzelen. Dat is wel wat anders dan die smerige smakeloze ongezonde ziekmakende hapklare brokken die ik Easy bijna haar hele leven heb voorgezet, onwetend van de gevaren die dit met zich meebracht.

11 december 2010
Omdat we nog nooit een audit hadden meegemaakt, voor onszelf wel het gevoel hadden dat we aan alle eisen voldeden (maar daar kan de beoordelaar anders over denken), hadden we de volle week na de audit leeggepland. We hadden tot 1 januari 2011 om aan alle voorwaarden te voldoen, ik was van 20 t/m 31 dec in tretraite en dus hadden we van 10 dec tot 19 dec om aan eventuele extra eisen te voldoen. Maar die extra eisen waren er dus niet.
Dus blijkt dat we de heeeeel veel vrije ruimte hebben de komende tien dagen. Wat een heerlijkheid!

10 december 2010
We gaan in sneltreinvaart door de audit heen. We zijn op alle vragen en eisen goed voorbereid en de ene na de andere eis wordt weggestreept.
Vanaf 10 december 2010 13:00 uur is De Zomerhof opgenomen in het Centrale Register voor Kort BeroepsOnderwijs.
We hebben wat te vieren! 's Avonds gaan we uit eten.
Wat hebben we toch ontzettend veel bereikt met ons harde werken. We zijn apetrots en verschrikkelijk blij met wat we toch allemaal voor anderen kunnen doen.

7 december 2010
De afgelopen dagen zijn wij druk bezig geweest met de laatste voorbereidingen voor de audit om als officieel regegistreerd onderwijsinstituut te worden gewaarmerkt. We zijn er klaar voor. Alles staat gereed. Alle bewijsmaterialen kunnen wij overleggen. De audit is pas op 10 december maar wat ons betreft kan-ie nu al plaatsvinden. Met ongeduld wachten we de audit af.

28 november 2010
Vandaag weer een vierdaagse cursus Babyfluisteren afgerond. Stuk voor stuk gaan de cursisten weer met een enorm succesgevoel naar huis. Wat hebben we toch een prachtig beroep. Zoveel mooie feedback krijg je echt niet van een baas. Wij voelen ons gezegend.

27 november 2010
Vandaag geef ik een mini-workshop Communiceren met Dieren van 3 uur voor de NVNLP, de Nederlandse Vereniging voor NLP-ers. Het is voor het eerst dat ik zoiets doe, dus vind ik het best wel spannend. Op mijn oproep voor hulp op ons besloten forum op Moodle, is gelukkig heel ruim gereageerd. Ik verkeer tijdens en voor de workshop daarom in een heel luxe positie: oud-cursisten kwijten hun taak heel serieus. Ik hoef niet te rennen en te vliegen en alleen te overzien. Heel bijzonder om zo mee te maken.
Mede door alle hulp die mij werd aangeboden, door mijn gevoel gedragen te worden, was deze mini-workshop een succes.
Nathalie draait vandaag voor het eerst een hele derde dag Babyfluisteren op De Zomerhof. Ze heeft het enorm naar haar zin en geniet er met volle teugen van. Dit smaakt naar meer.

25 november 2010
De vriezer staat nu een dag te draaien en kan in gebruik worden genomen. De ree gaat er nu twee weken in. De vriezer zit meteen bijna vol.

24 november 2010
Vandaag wordt onze 'nieuwe' vriezer afgeleverd. Na de eendaagse cursus "Mijn Hond Natuurlijk Gezond" die Tannetje op De Zomerhof gaf, zijn wij overgeschakeld op het geven van vers vlees. We zaten al op de Carnibest en dat is al bevroren vers vlees maar dat is fijngemalen voer. Een hond is gemaakt en gebouwd op het eten van grove stukken vlees. Diepvriesvoer is als het ware pap voor de hond en puree.
Omdat wij het zelf ook lekker vinden om eens je tanden in iets te zetten, al is het maar een appel of een wortel, en wij ook niet alleen maar pap en puree willen eten, hebben wij de overstap voor onze honden gemaakt.
Dit betekent dat wij grote stukken dieren zijn gaan voeren of zoveel heel als mogelijk is. En dat vraagt om opslagcapaciteit in de vorm van een extra vriezer onder de kapschuur.
Tijdens de cursus van Tannetje bespreekt zij ook het zogenoemde 'road kill': dode aangereden dieren langs de wegen. Die kun je niet zomaar voeren vanwege de aanwezige parasieten.

Vandaag komt onze hulp Martijn aanfietsen met de melding dat hij in de sloot langs de weg een intacte dode ree zag liggen. Dit is voor mij een droom die uitkomt. Mijn hond die haar natuurlijke instinct kan volgen en een heel dier gaat opeten. We zijn daarom meteen in de auto gestapt en hebben de ree opgehaald en in de 'wolvenren' gelegd. Even de hondjes eraan laten ruiken en benieuwd hoe ze zouden reageren. Easy (10 jaar oude Duitse Herder die haar hele leven brokken heeft gehad op de laatste 1,5 jaar na) wilde meteen gaan trekken aan de vacht. Ongelooflijk hoe het instinct erin zit. Liza van vijf maanden (die twee weken bij de fokker brokken heeft gegeten en sindsdien bij ons op vers vlees zit) was bang voor het gevaarte. 
Daarna de hondjes weer weggeleid.

23 november 2010
Van veel kanten bereikt ons het verzoek om een WebLog aan te maken en bij te gaan houden.
Als bezoekers ons doen en laten kunnen volgen, ontstaat er een impuls om vaker naar de site te komen, zo zeggen de websitebouwers.
We gaan een poging wagen. Geen idee of het een succes wordt of niet. De statistieken zullen het laten zien.